ู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า“ฉันจะซื้อของค่ะ!”……“ชิ เข้าไปนานขนาดนี้แล้ว ทำไมยังไม่ออกมาอีก?” ชายโฉดที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนลุกขึ้นยืนอย่างหงุดหงิด“พวกเราบุกเข้าไปหาเธอกันเลยดีกว่า!”“พี่ อย่าทำอะไรบ้าๆ สิ ก่อเรื่องในศาลเจ้าเป็นความผิดร้ายแรงนะ!”“พวกเราเป็นแก๊งอันธพาลอยู่แล้ว หัวก็แขวนอยู่บนเข็มขัด ยังจะกลัวตำรวจจับอีกเหรอ?”“พี่ มันไม่เหมือนกันนะ!”ขณะที่ชายโฉดผู้เป็นหัวหน้ากำลังจะพูดอะไรต่อ ชายหนุ่มข้างๆ ก็ลุกพรวดขึ้น“ดูสิ! เหมือนเธอจะออกมาแล้ว!”ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน เห็นร่างเล็กๆ สวมเสื้อกันฝนสีดำ วิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปอีกฝั่งของถนนชายโฉดชะงัก“เธอน่าจะเห็นพวกเราแล้ว คงพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของพวกเรา ช่างเป็น……กลเด็กๆ จริงๆ” เขาพูดพลางหัวเราะเยาะ “ไล่ตามไป!”พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็มีร่างเล็กๆ สวมเสื้อกันฝนสีดำอีกสามคนวิ่งลงบันได หัวเราะเล่นกันอย่างสนุกสนาน พุ่งไปอีกทิศทางหนึ่งของถนนเสื้อกันฝนสีดำทั้งสี่ตัวเหมือนกันไม่มีผิด และพวกเขาวิ่งเร็วมาก จนแทบมองไม่เห็นหน้า เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้ทำให้ทุกคนยืนนิ่งอยู่กับที่“พี่ พวกเราจะจับคนไหนดีล่ะ?” ชายหนุ่มถามอย่างงุนงง“แม่ง แยกกันตาม!” ชายโฉดวิ่งไปทางเด็กสามคนนั้น แต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหยุดยืนอยู่กับที่ “ไม่สิ พวกแกแยกกันตาม ฉันจะคอยดูอยู่ตรงนี้”“ครับ!”พวกอันธพาลคนอื่นๆ แยกย้ายกันออกไป ไล่ตามไปตามสองฝั่งถนน ชายโฉดลังเลอยู่ครู่ห
