ต้องห้ามได้ เขาคงใช้เวทย์แปลงกายเปลี่ยนแปลงรูปร่างหน้าตาไปแล้ว แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เขาทำได้เพียงใช้วิธีปลอมตัวอย่างง่ายๆ เท่านั้นแม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังคงพยายามหลบเลี่ยงกล้องวงจรปิดทั้งหมด โชคดีที่นี่เป็นชานเมืองโยโกฮาม่า กล้องวงจรปิดไม่หนาแน่นนัก การหลีกเลี่ยงพวกมันจึงไม่ใช่เรื่องยากหลินชีเยี่ยถือถุงอาหารและของใช้ในชีวิตประจำวัน มองท้องฟ้าที่ค่อยๆ สว่างขึ้น ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปยังทิศทางหนึ่ง……ตู้คอนเทนเนอร์ ชานเมือง“ยูริน้อย วันนี้วันอะไรนะ?” ภายใต้แสงไฟสลัว คุณย่าสึรุที่กำลังพับนกกระเรียนกระดาษ เหมือนนึกอะไรขึ้นได้จึงเอ่ยถามด้วยเสียงแหบแห้งยูรินะกำลังนั่งยองๆ อยู่ที่มุมเบาะนอนด้านข้าง มือหนึ่งกำลังคลำหาอะไรบางอย่างในใยฝ้ายของเบาะ พลางครุ่นคิดชั่วครู่“น่าจะเป็นวันอาทิตย์แล้วค่ะ”“วันอาทิตย์สินะ……” คุณย่าสึรุวางนกกระดาษในมือลง ดวงตาขุ่นมัวมองไปที่ประตูตู้คอนเทนเนอร์ “สัปดาห์นี้เราไม่ไปสักการะเทพเจ้าแห่งโชคลาภหรือ?”ยูรินะชะงัก สีหน้าดูลังเลเล็กน้อย“สัปดาห์นี้……”คุณย่าสึรุสังเกตเห็นความลังเลของเธอ จึงถามอย่างสงสัย “เป็นอะไรหรือยูรินะ ปกติเธอไม่ได้ไปสักการะเทพเจ้าแห่งโชคลาภทุกสัปดาห์หรอกหรือ?”“……ไม่มีอะไรค่ะ ไม่มีอะไร”ยูรินะก้มหน้าลง ครุ่นคิดอย่างจริงจังการสักการะเทพเจ้าแห่งโชคลาภเป็นนิสัยที่เธอติดมาตั้งแต่เด็กแล้ว ตอนที่แม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่ แม่พาเธอไปศาลเจ้าเพื่อขอพรต
