ั้งแต่เธอยังเด็ก ตามที่แม่บอก มีเพียงการสวดอ้อนวอนต่อเทพเจ้าแห่งโชคลาภอย่างสม่ำเสมอและจริงใจเท่านั้น ท่านจึงจะได้ยินคำอธิษฐานของผู้คน และปกป้องพวกเขาด้วยแสงแห่งความเมตตาให้พ้นจากสิ่งชั่วร้ายจนถึงตอนนี้ เธอยังคงรักษานิสัยนี้ไว้ แต่เหตุการณ์เมื่อวานทำให้เธอรู้สึกสับสน จนลืมไปว่าวันนี้เป็นวันที่ต้องไปสักการะเทพเจ้าแห่งโชคลาภอีกครั้งแล้ววันนี้ จะไปหรือไม่ไปดี?ตามหลักแล้ว เมื่อวานตำรวจตามหาเธอทั้งวัน ตอนนี้คงเลิกติดตามแล้ว อีกทั้งที่นี่อยู่ห่างจากศาลเจ้าของเทพเจ้าแห่งโชคลาภเพียงสองถนน ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแต่สิ่งที่เธอกังวลไม่ใช่แค่เรื่องตำรวจ……หลังจากลังเลอยู่นาน เด็กหญิงก็พยักหน้าบางทีอาจเป็นอย่างที่แม่บอก มีเพียงการสวดอ้อนวอนต่อเทพเจ้าแห่งโชคลาภอย่างจริงใจเท่านั้น ท่านจึงจะได้ยินคำอธิษฐานของเธอ และปกป้องพวกเธอให้ปลอดภัยจากเงื้อมมือของปีศาจ“ไปค่ะ!” เด็กหญิงกล่าว แล้วเสริมอีกประโยค “คุณย่าสึรุ รอหนูสักครู่นะคะ”ยูรินะล้วงกล่องไม้เล็กๆ ออกมาจากใต้ที่นอน ดึงฝากล่องออกอย่างแรง ข้างในมีเหรียญและธนบัตรเก่าๆ อยู่เล็กน้อย รวมกันแล้วประมาณเก้าพันเยนนี่คือเงินเก็บทั้งหมดของพวกเธอยูรินะตรวจสอบว่าเงินอยู่ครบแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก หยิบธนบัตรพันเยนออกมาเก็บไว้ติดตัว แล้วลุกขึ้นเดินไปที่เก้าอี้ พยุงคุณย่าสึรุที่โงนเงนลุกขึ้น แล้วเปิดประตูเดินออกไปนอกตู้คอนเทนเนอร์ทั้งสองค่อยๆ เดินไปตามถนนที่เงียบสงัดไ
