ามามิยะ ฮารูกิที่กำด้าม [อาเมะคูซูเระ] ออกแรงเล็กน้อย ดันด้ามดาบไปข้างหน้า ใบดาบสีน้ำเงินเข้มปรากฏในอากาศ ส่องประกายระยิบระยับในเวลาเดียวกัน พื้นถนนใต้เท้าของอามามิยะ ฮารูกิเกิดระลอกคลื่น ราวกับเหยียบบนแอ่งน้ำ ผิวน้ำสะท้อนสภาพแวดล้อมรอบข้างอย่างชัดเจน และในโลกสะท้อนนี้ มีร่างหนึ่งซ้อนทับกับเงาของเด็กหนุ่มนั่นคือชายผมขาวในชุดสีขาว กางร่มโบราณ ยืนนิ่งอยู่กลางสายฝน กำลังก้มหน้าลง ดวงตาเย็นเยียบมองผ่านแอ่งน้ำนั้น จ้องมองดวงตาของหลินชีเยี่ยอามามิยะ ฮารูกิที่สวมชุดกิโมโนสีดำกับร่างที่ถือร่มในชุดขาว ซ้อนทับกันอย่างสมบูรณ์แบบผ่านผืนน้ำนั้น ต่างก็เหมือนเงาสะท้อนของอีกฝ่าย ดวงตาของพวกเขาแทบจะเหมือนกันทุกประการหลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่อามามิยะ ฮารูกิเก็บ [อาเมะคูซูเระ] เข้าฝัก เงาสะท้อนบนผิวน้ำใต้เท้าหายวับไป แสงไฟถนนส่องลงบนพื้นยางมะตอย เปล่งแสงสีเหลืองอ่อน ทุกอย่างเมื่อครู่ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา“ผมเห็นดาบของคุณแล้ว มันมีความสามารถที่น่าทึ่ง แต่น่าเสียดาย… มันตายแล้ว” สายตาของอามามิยะ ฮารูกิตกลงบนมือของหลินชีเยี่ย จ้องมอง [จั่นไป๋] ที่หักครึ่ง“[เขตแดนโทไซ] ของผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์คนนั้น สามารถส่งการตัดความถี่สูงเข้าสู่วัตถุใดๆ ได้โดยไม่มีการสูญเสีย ไม่ว่าอาวุธจะทำมาจากวัสดุใดก็ไม่สามารถรอดพ้นจากการตัดความถี่สูงของเขาได้ เป็นจุดอ่อนของอาวุธทั้งหมด ถูกเรียกว่า‘ภัยพิบัติอาวุธ’นั่นคือวิถีสู่
