ับที่“ขอถามหน่อยครับ ที่ไหนรับสมัครโฮสต์บ้าง?” หลินชีเยี่ยถามซ้ำอย่างจริงจัง“โฮ… โฮสต์เหรอ?” ชายคนนั้นงุนงงเล็กน้อย เขาเกาศีรษะแล้วพูดอย่างไม่แน่ใจว่า “ถ้าเป็นร้านโฮสต์ละก็ แถวโยโกฮาม่านี่คงไม่ค่อยมี คุณลองไปลุ้นที่เมืองตะวันตกดูก็ได้ แต่ผมแนะนำให้ไปชินจูกุนะ”“ชินจูกุอยู่ที่ไหนครับ?”“อยู่ที่โตเกียวน่ะสิ”“แล้วผมจะไปยังไงดีครับ?”“ก็นั่งรถไฟ JR สายไซเกียวสิครับ……”“ขอบคุณครับ”หลินชีเยี่ยพยักหน้าอย่างครุ่นคิดความจริงแล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโฮสต์คืออะไร และโดยพื้นฐานแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องหางานทำเลยเป้าหมายของเขานั้นง่ายมาก นั่นคือ แอบสืบหาข้อมูลของประเทศนี้ พร้อมกับตามหาสมาชิกคนอื่นๆ ตามการคาดการณ์ของหลินชีเยี่ย เนื่องจากทุกคนจมน้ำทะเลไปพร้อมกัน เส้นทางการไหลของกระแสน้ำน่าจะใกล้เคียงกัน นั่นหมายความว่า พวกเขาอาจจะลอยมาติดที่ไหนสักแห่งในประเทศนี้ก็ได้แต่ไม่ว่าจะเป็นการสืบหาข้อมูลหรือตามหาเพื่อนร่วมทีม ล้วนต้องใช้เวลาและเงินเป็นตัวสนับสนุน อย่างน้อยเขาต้องซื้อตั๋วรถได้สักสองสามใบ ไม่ใช่เดินเท้าไปทั่วญี่ปุ่นภายใต้การจับตาของสิ่งลี้ลับนั้น เขาไม่สามารถใช้ผนึกต้องห้ามได้ และเพื่อไม่ให้ตำรวจท้องถิ่นหรือคนอื่นสงสัยเขาควรหาเงินด้วยวิธีที่ถูกกฎหมายและสมเหตุสมผล……เพราะที่นี่น้ำลึกเกินไป ไม่รู้ว่าอันตรายซ่อนอยู่ที่ไหน ดังนั้นระมัดระวังไว้ก่อนจะดีกว่าเมื่อยูรินะบอกว่าการเป็นโฮสต์ได้เงินเร็วและง่ายสำห
