รับเขา แน่นอนว่าเขาอยากลองดูแต่ตอนนี้เขายังไม่มีเงินพอซื้อตั๋วไปชินจูกุ ทั้งยังไม่ได้ซื้อถุงใส่ดาบ [จั่นไป๋] ดังนั้นเขาจึงต้องหาวิธีอื่นเพื่อหาเงินเล็กน้อย……หลินชีเยี่ยเดินไปตามถนนที่คึกคักวุ่นวาย พลางสังเกตสองข้างทางและครุ่นคิดไปด้วยตอนนี้เป็นเวลาเกือบสามทุ่มแล้ว แต่ใจกลางเมืองโยโกฮาม่ายังคงคึกคัก ตึกสูงสองข้างทางส่องแสงนีออนระยิบระยับ ร้านอิซากายะและร้านชาบูหม้อไฟต่างๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง นักเรียนมัธยมปลายวิ่งเล่นกันผ่านข้างหลินชีเยี่ย แล้ววิ่งเข้าร้านสะดวกซื้อที่มุมถนนหลินชีเยี่ยหยุดที่ไฟแดง ในตอนนั้นเอง จอยักษ์ที่สี่แยกกำลังฉายภาพต่างๆ สลับกันไป ดึงดูดความสนใจของเขา[คนเลว: อาริยามะ เรียวตะ อาชญากรระดับ ‘นักล่า’ เงินรางวัลนำจับสามล้านเยน ผู้แจ้งเบาะแสได้รางวัลห้าแสนเยน…][คนเลว: ฮิรากาวะ ทาคาชิ อาชญากรระดับ ‘ยักษา’ เงินรางวัลนำจับหนึ่งแสนเยน ผู้แจ้งเบาะแสจะได้รับรางวัลสามหมื่นเยน…][คนเลว: อามามิยะ ฮารูกิ อาชญากรระดับ ‘ปีศาจร้าย’ เงินรางวัลนำจับสิบล้านเยน ผู้แจ้งเบาะแสจะได้รับรางวัลหนึ่งล้านเยน…]…แถบเตือนภัยสีแดงสดล้อมรอบภาพถ่ายอิเล็กทรอนิกส์ของพวกเขา คำว่า ‘คนเลว’ สีเหลืองเขียนเต็มแถบเตือนภัย กะพริบไม่หยุด ราวกับกำลังติดป้ายที่เห็นได้ชัดให้พวกเขา ทำให้มุมหนึ่งของม่านราตรีสว่างขึ้นอาชญากร?‘ยักษา’ ‘นักล่า’ ‘ปีศาจร้าย’ คืออะไรกันแน่?หลินชีเยี่ยรู้สึกสงสัยในใจ เมื่อเขาเห็นตัวเลขหลังเงินร
