งสามวัน แล้วเปลี่ยนสถานที่ ให้เวลามันผ่อนคลายสักหน่อยหลินชีเยี่ยได้สติ ก้าวเดินไปยังวงเวทย์สีดำขนาดใหญ่ ในความมืด เขายื่นมือออกไป ควานหาในก้อนหินตรงกลางวงเวทย์……ดวงตาของเขาเป็นประกายเมื่อดึงมือออกจากก้อนหิน ในมือของเขามีดาบยาวสีขาวดุจหิมะเพิ่มขึ้นมาแล้ว“สรรเสริญเทพเจ้าแห่งเวทมนตร์” หลินชีเยี่ยกล่าวอย่างจริงใจ พร้อมรอยยิ้มมุมปากหลินชีเยี่ยจับด้ามดาบ แล้วฟันเบาๆ ไปยังความว่างเปล่าด้านข้าง ทันใดนั้นรอยแยกก็ปรากฏบนพื้นหินแตกร้าวห่างออกไปหลายสิบเมตรและครั้งนี้ สายตาน่าสะพรึงกลัวนั้นไม่ได้ปรากฏขึ้นวัตถุต้องห้ามสามารถใช้งานได้ตามปกติงั้นเหรอ……หลินชีเยี่ยครุ่นคิดไม่ว่าอย่างไร ในดินแดนลึกลับที่ไม่สามารถใช้ผนึกต้องห้ามได้นี้ เขาก็มีไพ่ตายในการป้องกันตัว แม้จะเป็นเพียงดาบเล่มเดียว แต่เบื้องหลังดาบเล่มนี้กลับซ่อนข้อมูลสำคัญอีกอย่างหนึ่งไว้การวาดวงเวทย์ด้วยมือสามารถทำงานได้ นั่นหมายความว่า……เขาสามารถอัญเชิญผู้ช่วยพยาบาลเหล่านั้นออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าได้ทีละคนตอนนี้มีสิ่งลี้ลับกี่ตัวอยู่ในโรงพยาบาลของเขา? หลินชีเยี่ยเองก็นับไม่ไหวผู้ช่วยพยาบาลเหล่านี้ไม่ได้อยู่ในหมวดหมู่ ‘มนุษย์’ พูดให้ชัดเจนกว่านั้นคือ พวกเขาเป็นเพียงสิ่งลี้ลับในสภาพจิตวิญญาณ ยังไม่รู้ว่าพวกเขาจะดึงดูดสายตาของสิ่งมีชีวิตลึกลับนั้นหรือไม่ แต่ถึงแม้พวกเขาจะไม่สามารถใช้ผนึกต้องห้ามได้เหมือนกับเขา ด้วยพรสวรรค์ตามธรรมชาต
