ีเงิน ไม่มีอะไรจะช่วยคุณได้’ยูรินะเห็นสายตาคาดหวังของหลินชีเยี่ย จึงรีบเขียนประโยคนี้ลงบนกระดาษ ใบหน้าเล็กๆ ดูจริงจังอย่างยิ่ง เกือบจะยกมือไขว้หน้าอกแล้วพูดว่า ‘ไม่ได้!’หลินชีเยี่ยถอนหายใจอย่างผิดหวัง‘ไม่เป็นไร ฉันจะหาเงินเอง ขอบคุณที่ช่วยฉันนะ’ยูรินะเห็นประโยคนี้ สีหน้าอ่อนลงเล็กน้อย เธอหยิบปากกาขึ้นมา เพิ่งเขียนไปสองตัวอักษร แต่ใบหน้าน้อยๆพลันแดงก่ำ แล้วไม่ได้เขียนต่อเธอพึมพำเบาๆ ว่า “จริงๆ แล้ว ด้วยหน้าตาของคุณ ถ้าไปเป็นโฮสต์คงจะได้รับความนิยมมาก สามารถหาเงินได้อย่างง่ายดาย……”หลินชีเยี่ยชะงักในใจเขาเกิดความสงสัยโฮสต์?นั่นคืออะไร?ทำเงินได้มากเหรอ?จดไว้ก่อน มีโอกาสอาจจะลองดู……แน่นอนว่าหลินชีเยี่ยยังคงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินยูรินะไม่ได้เขียนประโยคนี้บอกเขา เพราะเธอรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าไม่ดี ดังนั้นเธอจึงขีดฆ่าสองตัวอักษรนั้นทิ้งแล้วเขียนใหม่ว่า‘เมื่อคุณตัดสินใจแล้ว ก็ไปเถอะ’หลินชีเยี่ยลุกขึ้นจากที่นั่ง ยิ้มให้ยูรินะเล็กน้อย แล้วกำลังจะหันหลังเดินจากไปในตอนนั้นเอง คุณย่าสึรุที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก็ลุกขึ้นยืน ยูรินะรีบเข้าไปประคองเธอทันที“กรุณารอสักครู่” คุณย่าสึรุเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้งเธอเดินไปที่กล่องโดยพยุงตัวกับเก้าอี้ มือคลำหาอยู่นาน แล้วหยิบขวดแก้วที่ผูกริบบิ้นสวยงามออกมา จากนั้นก็ค่อยๆ ก้มลง เก็บนกกระดาษพับบนพื้นใส่ลงในขวดอย่างระมัดระวังเธอยื่นขวดที่บรรจุนกกระดาษให้หลินชีเยี่ยด้วยสอง
