มือ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยปรากฏรอยยิ้ม“แขกมาเยือน พวกเราดูแลไม่ทั่วถึง กรุณารับน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ นี้ไว้ด้วย”หลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่ยูรินะคิดว่าอีกฝ่ายไม่ได้ยินคำพูดของคุณย่าสึรุ จึงหยิบปากกาขึ้นมาเขียนประโยคนี้อย่างรวดเร็ว แล้วแสดงให้หลินชีเยี่ยดู พร้อมกับเพิ่มประโยคของตัวเองเข้าไป‘คุณย่าสึรุเคยเป็นช่างฝีมือพับนกกระดาษพันตัว พวกนกกระดาษเหล่านี้ถ้าวางขายเมื่อหลายสิบปีก่อนก็คงขายได้เงินบ้าง แม้ว่าตอนนี้จะไม่มีคนซื้อแล้ว แต่ก็ถือเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ โปรดรับไว้ด้วย’หลินชีเยี่ยมองขวดนกกระดาษอันประณีตนั้นอยู่นาน แล้วยื่นมือออกไปรับมันไว้จากนั้นเขาก็ค้อมตัวให้คุณย่าสึรุอย่างสุภาพรอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงชรายิ่งสดใสขึ้น เธอค่อยๆ โน้มตัวลงอย่างสั่นเทา โค้งลงต่ำกว่าหลินชีเยี่ยเสียอีกเส้นผมสีขาวของเธอห้อยลงมา เปล่งประกายอ่อนๆ ในแสงไฟสลัวในขณะเดียวกัน ยูรินะที่อยู่เคียงข้างเธอก็โค้งคำนับให้หลินชีเยี่ยอย่างสุภาพเช่นกัน ร่างน้อยๆ โค้งลงเกือบเป็นมุมฉากใต้ชุดกิโมโนลายดอกซากุระสีดำเก่าๆ เธอเอ่ยเสียงเบา“โปรดเดินทางโดยสวัสดิภาพค่ะ”หลินชีเยี่ยไม่เคยเห็นมารยาทการส่งแขกของคนญี่ปุ่นมาก่อน จึงรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังผลักประตูตู้คอนเทนเนอร์ออกไปภายในตู้คอนเทนเนอร์ คนแก่และเด็กคู่นี้ยังคงโค้งคำนับ มองส่งร่างที่ค่อยๆ หายลับไปจากสายตา……หลินชีเยี่ยออกจากพื้นที่รกร้าง
