เมื่อหลินชีเยี่ยลืมตาขึ้นอีกครั้ง ยูรินะได้เขียนข้อความลงบนกระดาษเสร็จแล้ว และนำมาแสดงต่อหน้าหลินชีเยี่ยภาษาญี่ปุ่นที่แต่เดิมหลินชีเยี่ยไม่เข้าใจความหมาย บัดนี้กลับสามารถเข้าใจได้อย่างง่ายดาย‘คุณไม่ได้ยินใช่ไหม?’หลินชีเยี่ยเห็นประโยคนี้แล้วไม่รู้สึกแปลกใจนัก เพราะจากพฤติกรรมก่อนหน้านี้ของเขา ไม่แปลกที่เด็กหญิงคนนี้จะเข้าใจผิดหลินชีเยี่ยพยักหน้ายูรินะแสดงสีหน้าเหมือนคาดไว้อยู่แล้ว เธอก้มลงเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษอีกครั้ง แล้วยกขึ้นมา‘คุณชื่ออะไร?’หลินชีเยี่ยเห็นคำถามนี้แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้าเขารับปากกาจากมือของยูรินะ แล้วเขียนลงบนกระดาษ‘ฉันจำไม่ได้’แม้หลินชีเยี่ยจะเข้าใจภาษาญี่ปุ่น แต่เขาไม่รู้เรื่องชื่อ แทนที่จะฝืนตั้งชื่อมั่วๆ ให้ตัวเอง ยังไม่ดีเท่าแกล้งโง่นอกจากจะหลีกเลี่ยงคำถามบางอย่างแล้ว ยังสะดวกที่จะถามคำถามพื้นฐานในภายหลังด้วยสายตาของยูรินะที่มองหลินชีเยี่ยมีความสงสารเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วนนอกจากหูหนวกแล้ว ตอนฆ่าตัวตายยังทำให้สมองเสียหายด้วยหรือ……น่าสงสารจริงๆหลังจากลังเลครู่หนึ่ง เธอก็เขียนประโยคหนึ่งลงบนกระดาษ แล้วแสดงให้หลินชีเยี่ยเห็นอย่างมั่นคง‘คุณก็เห็นแล้วว่าสถานการณ์ของบ้านเราแย่มาก แม้แต่ตัวเองกับคุณย่าสึรุก็เลี้ยงดูไม่ไหว ยิ่งไม่มีทางดูแลคุณได้ถ้าคุณไม่มีที่ไปจริงๆ ก็พักที่นี่คืนหนึ่งได้ พรุ่งนี้คุณก็ออกไปเองนะ แต่เมื่อออกไปแล้วอย่าบอกใครว่าเคยเจอฉั
