ินแดนศักดิ์สิทธิ์”หลินชีเยี่ยจ้องมองอย่างตั้งใจ เห็นภาพมุมสูงของเมืองทันสมัยที่เต็มไปด้วยแสงไฟสว่างไสวบนปกคู่มือท่องเที่ยวและเหนือเมโทรโตเกียวบนชั้นเมฆ มีจานบินสีเงินขนาดใหญ่มหึมาปรากฏอยู่อย่างเลือนราง เปล่งแสงสีฟ้าอ่อน ดูเหมือนยานอวกาศขนาดมหึมาที่ใหญ่เท่าครึ่งเมืองสายตาของหลินชีเยี่ยเต็มไปด้วยความตกตะลึงนี่มันอะไรกัน?นี่เป็นผลผลิตทางเทคโนโลยี หรือว่าเป็นพลังจากสิ่งลี้ลับกันแน่?‘คุณก็เกิดที่นี่เหมือนกัน แค่ลืมไปเท่านั้นเอง’ยูรินะถือกระดาษที่เขียนประโยคนี้อยู่ตอนนี้หลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่เขาดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หยิบปากกาขึ้นมาแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว‘พลเมืองรุ่นต่างๆ เรียงตามอายุหรือรุ่นใช่ไหม? เธอเป็นรุ่นที่สี่ แม่ของเธอเป็นรุ่นที่สาม คุณย่าสึรุเป็นรุ่นที่สองรุ่นก่อนหน้าเธอเป็นรุ่นแรก ใช่ไหม?’ยูรินะพยักหน้า‘แน่นอนว่าเป็นอย่างนั้น’‘คุณย่าสึรุอายุเท่าไหร่แล้ว?’‘ท่านอายุเจ็ดสิบเก้าปีแล้ว’ม่านตาของหลินชีเยี่ยหดเล็กลง เขาดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง สมองเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็วหากคำนวณตามอายุปกติ คุณย่าสึรุรุ่นที่สองตอนนี้อายุเจ็ดสิบเก้าปี พ่อแม่ของเธอ หรือที่เรียกว่ารุ่นที่หนึ่ง ถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็น่าจะอายุราวๆ หนึ่งร้อยปี……รุ่นที่หนึ่งปรากฏตัวเมื่อร้อยกว่าปีก่อน?เมื่อร้อยกว่าปีก่อน นั่นไม่ใช่……ช่วงที่หมอกลงมาเหรอ?หลินชีเยี่ยเขียนต่อบนกระดาษ‘แล้วคนรุ่นก่อนรุ่
