หลินชีเยี่ยเห็นยูรินะชี้ไปที่ประตู เขาเข้าใจความหมายและปิดประตูตู้คอนเทนเนอร์ตู้คอนเทนเนอร์ไม่มีหน้าต่างอยู่แล้ว พอประตูปิดลง ภายในก็มืดสนิท ทันใดนั้นมีแสงสว่างเล็กๆ ปรากฏขึ้น ส่องสว่างครึ่งหนึ่งของตู้คอนเทนเนอร์เห็นหลอดไฟเล็กๆ ข้างตัวยูรินะต่อกับกล่องแบตเตอรี่ แสงสีอบอุ่นแผ่ออกมาจากไส้หลอด กลายเป็นวงแสงสว่างหลินชีเยี่ยยืนนิ่งที่ประตู รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างจากการแต่งกายของเธอ เขาเห็นได้ว่าเด็กสาวคนนี้ฐานะไม่ค่อยดี แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะไม่มีที่อยู่อาศัยต้องมาอาศัยอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์เก่าๆ นี้กับคุณย่าคนหนึ่งสายลมเย็นพัดเข้ามาตามช่องว่างของตู้คอนเทนเนอร์ ทำให้คุณย่าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สั่นเทา ยูรินะรีบหยิบผ้าห่มผืนหนึ่งจากที่นอนมาคลุมให้เธอทันที“คุณย่าสึรุ หนาวไหมคะ?” เธอถามแผ่วเบาคุณย่าสึรุยิ้ม “ไม่เป็นไร ฉันไม่หนาวหรอก… เธอไปต้อนรับแขกเถอะ”ยูรินะห่มผ้าให้เรียบร้อยแล้วพยักหน้า หันไปมองหลินชีเยี่ย ดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลังเลครู่หนึ่งแล้วเดินไปที่มุมตู้คอนเทนเนอร์ หยิบปากกาและกระดาษออกมาจากกล่องกระดาษยามเห็นภาพนั้น หลินชีเยี่ยพลันขมวดคิ้วเขาเดาได้คร่าวๆ แล้วว่าเด็กคนนี้จะทำอะไร…แต่ถึงเธอจะเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษ เขาก็อ่านไม่ออกอยู่ดี ตอนนี้เขายังแกล้งทำเป็นหูหนวกได้ แต่พอเธอเขียนให้ดู จะแกล้งทำเป็นโง่ก็คงไม่ได้สมองของหลินชีเยี่ยประมวลผลอย่างรวดเร็วเขาก็เคยคิดจะออกไปจาก
