ที่นี่ เพื่อหลีกเลี่ยงการเปิดเผยตัวตนว่าเป็นคนต่างถิ่น แต่ตอนนี้เขายังไม่คุ้นเคยกับวิถีชีวิต กฎหมาย และความรู้ทั่วไปของที่นี่ ถ้าออกไปเดินคนเดียวอาจจะเกิดปัญหาที่ไม่จำเป็นได้ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ อยู่ที่นี่น่าจะปลอดภัยกว่าทันใดนั้น หลินชีเยี่ยก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขารีบดำดิ่งจิตสำนึกเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าทันที……โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า“เป้ยเล่อเหยีย”หลินชีเยี่ยสวมเสื้อกาวน์สีขาว เดินอย่างรวดเร็วในโรงพยาบาล มองหาร่องรอยของหมาปั๊ก เขาตะโกนเรียกสองครั้ง แต่ไม่มีใครตอบหลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วเปลี่ยนคำพูด “พวกเราไปจับแมงกะพรุนกันเถอะ สพันจ์บ็อบ!”ฉึบ!เงาสีเหลืองพุ่งลงมาจากดาดฟ้าอย่างรวดเร็ว หมาปั๊กยืนสองขาหลัง ขาหน้าเท้าเอว สวมชุดสูทหางนกสวยงามเห่าอย่างตื่นเต้น“ดีเลย! พวกเราไปจับแมงกะพรุนกัน!”มุมปากของหลินชีเยี่ยกระตุก เขายื่นมือลูบหัวหมาปั๊ก แล้วพูดว่า “ก่อนอื่นก็คายเป้ยเล่อเหยียออกมาก่อน”หมาปั๊กอ้าปาก หันไปทางพื้น “ถุย!”แมลงทองตัวเล็กปนกับน้ำลายถูกถ่มลงบนพื้น ใบหน้าแสดงความเบื่อหน่ายชีวิตสีหน้าของหลินชีเยี่ยแสดงความรังเกียจ เขาโบกมือเรียกน้ำมาชะล้างให้สะอาด แล้วหยิบขึ้นมาถาม“นายมีวิธีเรียนรู้ภาษาในหมอกอย่างรวดเร็วไหม?”หลินชีเยี่ยจำได้ว่า ก่อนที่เบลล์ แคลนเดอร์จะมาต้าเซี่ย มันเป็นสิ่งลี้ลับที่เกิดในหมอกของลอนดอน เรียนรู้ภาษาอังกฤษและจีนด้วยตัวเอง ก่อนจะมาที่นี่บางทีม
