ันอาจช่วยให้เขาเรียนรู้ภาษาญี่ปุ่นได้อย่างรวดเร็วก็ได้“เรียนภาษา?” เป้ยเล่อเหยียพูดอย่างงุนงง “นั่นไม่ง่ายหรอกหรือ? ก็แค่ดูมากๆ ฟังมากๆ ฝึกมากๆ ก็พอแล้ว”“ฉันต้องการเรียนรู้ภายในห้าวินาที”“……เจ้ายังไม่ตื่น หรือข้ายังไม่ตื่นกันแน่?”หลินชีเยี่ยเงียบไป ยัดเป้ยเล่อเหยียกลับเข้าปากหมาปั๊ก แล้วถอนหายใจยาวดูเหมือนเป้ยเล่อเหยียก็ไม่มีวิธีเร่งรัด จำเป็นต้องค่อยๆ เรียนรู้ทีละนิดสินะ……แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามากขนาดนั้น“การเรียนภาษาไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ในชั่วข้ามคืน เว้นแต่เจ้าจะเป็นเหมือนเทพเจ้า ข้ามพ้นขีดจำกัดของภาษาสื่อสารผ่านจิตโดยตรง ไม่อย่างนั้นก็ต้องค่อยๆ เรียนรู้อย่างมั่นคง”เป้ยเล่อเหยียพยายามคลานออกจากปากหมาปั๊กอย่างยากลำบาก “หากเจ้าคิดว่าตนเองไม่ฉลาดพอ ข้าจะไปเรียนก่อน แล้วกลับมาสอนเจ้าก็ได้”หลินชีเยี่ย “…”เขายัดเป้ยเล่อเหยียเข้าไปในปากของหมาปั๊กอีกครั้ง พร้อมกับลูบหัวมันเบาๆ แล้วยิ้ม“เด็กดี ไปกินแมงกะพรุนในห้องน้ำสิ กินให้เต็มที่เลยนะ”“โฮ่ง!”หมาปั๊กลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้น วิ่งสองขาไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ได้ยินเสียงโอดครวญอย่างสิ้นหวังของเป้ยเล่อเหยียแว่วมาหลินชีเยี่ยปัดเสื้อกาวน์สีขาวแล้วถอนหายใจอีกครั้ง“ท่านผู้อำนวยการ ดูเหมือนเจ้าจะเจอปัญหายากเสียแล้ว”เมอร์ลินสวมหมวกใบใหญ่ค่อยๆ เดินมาจากอีกฝั่งของระเบียง ในมือถือถ้วยโจ๊กงาดำ พูดพร้อมรอยยิ้ม“ท่านเมอร์ลิน” หลินชีเยี่ยตอบอย่างสุภาพ “ผม
