โจวผิงตัวสั่นเล็กน้อย เขามองตาของจั่วชิงคนหลังกระแอมเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงของเยี่ยฟ่าน “โจวผิง นายไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด หรือติดค้างอะไรฉันการแลกเปลี่ยนชีวิตเป็นการตัดสินใจของฉันเอง นายไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งสิ้นหลังจากฉันตาย จั่วชิงจะปิดข่าวเรื่องการแลกเปลี่ยนชีวิตนี้ไว้ คนภายนอกจะรู้เพียงว่าฉันละสังขาร จะไม่มีใครรู้ว่านายยังมีชีวิตอยู่ ไม่มีใครสนใจนาย และไม่มีใครบังคับให้นายทำหน้าที่อะไรทั้งนั้นนายได้ตายเพื่อฉันและต้าเซี่ยไปแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนี้ฉันคืนชีวิตให้นาย นายสามารถเลือกที่จะเป็นตัวของตัวเองและใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการได้ชาตินี้ นายไม่ใช่ปรมาจารย์กระบี่แห่งต้าเซี่ยอีกต่อไป นายไม่ต้องมีชีวิตอยู่เพื่อใครจะอยู่ที่ร้านอาหารพื้นเมืองนั้นเป็นพนักงานอย่างสบายใจ หรือจะหาผู้หญิงที่ใจดีและอ่อนโยนมาแต่งงานสร้างครอบครัวก็ได้ นายสามารถทำทุกสิ่งที่นายต้องการ……ถ้าวันหนึ่งต้าเซี่ยเผชิญกับวิกฤตที่อาจทำให้ล่มสลาย บางทีนายอาจจะยื่นมือเข้ามาช่วยในขอบเขตที่ทำได้……ถ้านายเต็มใจ”สิ้นเสียงของจั่วชิง โจวผิงก้มหน้าลงอย่างเงียบงันจั่วชิงไม่พูดอะไรอีก เพียงแต่ก้มหน้ากินข้าวเงียบๆ จนกระทั่งกินอาหารหมด จากนั้นก็วางเงินไว้บนโต๊ะ แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน“ผมได้ส่งสารของเยี่ยฟ่านแล้ว ต่อไปผมจะไม่มารบกวนคุณอีก ลาก่อน”พูดจบ จั่วชิงก็หันหลังเปิดประตูร้านอาหารออกไป ร่างของเขาหายไปในตรอกโจวผิงมองจานที่ว่างเปล่าตรงห
