ลาในการตกตะกอนและไตร่ตรอง แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือการถามใจตัวเองว่าต้องการอะไร สิ่งที่อาสามพูดมาทั้งหมดนี้เป็นเพียงจินตนาการของฉันเอง แกโตแล้วไม่จำเป็นต้องถูกผูกมัดด้วยความคิดของอาสามอีกต่อไป อนาคตของแก ต้องเดินด้วยตัวเอง ถ้าแกอยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขอยู่ที่นี่ อาสามรับประกันได้ว่าแกจะไม่ต้องลำบากในเมืองนี้ แต่ถ้าอยากออกไปผจญภัยข้างนอก อาสามอาจช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ถ้าวันไหนแกเหนื่อยล้าและกลับมาที่นี่……อาสามก็ยังสามารถจัดการทุกอย่างให้แกได้อย่างดี”อาสามพูดอย่างมั่นใจ ราวกับว่าในตอนนี้เขาไม่ใช่เพียงเจ้าของร้านอาหารเล็กๆ แต่เป็นบุคคลสำคัญที่มีอิทธิพลในเมืองซีจินโจวผิงรับประทานอาหารเสร็จแล้ววางตะเกียบลง ไม่รู้ทำไม ดวงตาของเขาเริ่มชื้นขึ้นเขาเงยหน้ามองท้องฟ้านอกประตู ดวงตาฉายแววซับซ้อนใจตัวเอง……เขาทาบมือลงบนหน้าอก ราวกับกำลังถามตัวเองว่าต้องการชีวิตแบบไหนกันแน่จะอยู่อย่างสงบสุขในชานเมือง แต่งงานมีลูก ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายไปตลอดชีวิต หรือว่า……ในตอนนี้ ภาพต่างๆ แล่นผ่านสมองของเขาภายในลานจอดรถใต้ดินที่มืดสลัว คนเหล่านั้นยืนอยู่ด้านหลังเขา โค้งคำนับลงพร้อมกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า‘ขอความกรุณาท่านปรมาจารย์กระบี่แห่งต้าเซี่ยสังหารเทพ’ท่ามกลางม่านหมอก พวกหลินชีเยี่ยขี่เมฆลอยอยู่เบื้องหน้าเทพเจ้าทั้งสอง ยิ้มแล้วบอกเขาว่าไม่ต้องสงสัยหรือกลัว เพราะเขาคือคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้ามนุษยชาติในพระวิหารอันยิ
