นอกพระวิหาร“เมื่อกี้นี้เกิดอะไรขึ้น?” ลู่อู๋เหวยขมวดคิ้วมองไปที่พระวิหารนั้น ถามอย่างสงสัย“ไม่รู้” กวนไจ้ส่ายหน้า แล้วหันไปมองจั่วชิงที่อยู่ข้างๆ “เมื่อกี้ที่นายบอกว่าเขากำลังเปลี่ยนชะตาให้พี่น้องของฉัน หมายความว่ายังไง?”จั่วชิงหันหลังให้พวกเขา สายตาจ้องมองไปที่ประตูใหญ่ของพระวิหารนั้น กำมือแน่น ดวงตาเผยความเศร้าโศกและความเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง ไม่ตอบคำถามนั้นเขารู้ว่าเยี่ยฟ่านทำสำเร็จแล้วเอี๊ยด!ประตูใหญ่ของพระวิหารค่อยๆ เปิดออก ร่างในชุดดำยืนอยู่หลังประตู เงยหน้ามองดวงอาทิตย์สีทองบนท้องฟ้าราวกับเป็นรูปปั้นเทพเจ้าที่หลีกหนีจากโลก น้ำตาสองสายไหลลงมาจากหางตา หยดลงบนพื้นเบาๆที่หน้าอกของเขา หัวใจคริสตัลกำลังเปล่งแสงวาววับเมื่อเห็นใบหน้านั้น ลู่อู๋เหวยและกวนไจ้ต่างก็ชะงักอยู่กับที่กวนไจ้มองเขาอย่างเหม่อลอย ดวงตาเผยความตกใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ร่างกายของเขาสั่นเทาโดยไม่สามารถควบคุมได้……“ไม่ใช่บอกว่า… เขาตายแล้วหรอ?” กวนไจ้เอ่ยปากด้วยเสียงแหบแห้งจั่วชิงไม่พูดอะไรกวนไจ้ได้สติกลับมา รีบก้าวขึ้นบันไดขั้นสุดท้ายอย่างรวดเร็ว วิ่งไปหาร่างนั้นที่หน้าพระวิหาร คราวนี้จั่วชิงไม่ได้ขัดขวางเขา“น้องโจวผิง!” เขาตะโกนเรียกร่างนั้นโจวผิงค่อยๆ หันหน้ามา ใต้แสงอาทิตย์ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตานั้น เขียนความรู้สึกผิดและความเศร้าโศกเต็มไปหมด“พี่กวนไจ้……”กวนไจ้วิ่งมาหยุดตรงหน้าเขา บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มจริงใจ
