นึ่งจานได้ไหม? แล้วก็ข้าวหนึ่งถ้วย”โจวผิงชะงักไปครู่หนึ่ง “ได้”เขาลุกขึ้นนำเมนูที่เขียนเสร็จแล้วไปส่งที่ครัวหลัง ส่วนจั่วชิงนั่งอยู่คนเดียวในร้านที่ว่างเปล่า หลังตรงสำรวจรอบๆไม่นาน โจวผิงก็ถือจานอาหารและชามข้าวสวยใบใหญ่เดินออกมาเขาวางอาหารตรงหน้าจั่วชิง แล้วนั่งลงเงียบๆ ตรงข้ามกับเขา“คุณรู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นี่?” โจวผิงถามจั่วชิงหยิบตะเกียบคู่หนึ่งจากตะกร้าข้างๆ ราดไข่เจียวมะเขือเทศลงบนข้าว คนไปพลางพูดไปพลางว่า “ที่ที่คุณจะไปได้ ก็มีแค่ที่นี่แหละ”“ผมรู้……ผมไม่ควรจากไปในเวลาแบบนี้ แต่ว่า……” โจวผิงหยุดชั่วครู่ ดวงตาฉายแววหม่นหมอง “ตอนนี้ใจผมสับสนมาก”“ผมเข้าใจ” จั่วชิงพยักหน้า “ผมมาที่นี่ก็แค่อยากจะนำคำพูดบางอย่างมาบอกคุณ”“นำคำพูด?”“คำที่ผู้บัญชาการเยี่ยอยากจะบอกกับคุณ”
