แทนน่ะ ก็ใช้ไม่ได้เลย! มาช่วยไม่ถึงเดือนก็แอบหนีไปซะแล้ว……ล้างจานก็ไม่สะอาด กวาดพื้นก็ไม่สะอาด ไม่รู้จะทำอะไรเป็นบ้าง……ยังไงก็สู้หลานชายคนโตของอาไม่ได้หรอก!”โจวผิงถูกลากเข้าบ้าน จากนั้นอาสามก็ปล่อยมือเขาแล้วรีบเดินเข้าครัวหลัง ทิ้งให้เขายืนอยู่ตรงนั้นอย่างงุนงง“เอ้า น้องโจวกลับมาแล้วเหรอ?” ลูกค้าประจำที่เพิ่งมาถึง เห็นโจวผิงก็ยิ้มทักทาย “ช่วยสั่งผัดผักให้ฉันหน่อยแล้วก็หมูผัดวุ้นเส้น……บอกอาสามด้วยนะ ให้ใส่หมูสับเยอะๆ หน่อย!”โจวผิงหยิบสมุดจดรายการอาหารจากโต๊ะเล็กโดยอัตโนมัติ ใช้ปากกาลูกลื่นจดอาหารสองจาน แล้วรีบเดินไปที่ครัวหลังท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหารและเสียงพูดคุยหัวเราะ ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้งวันนี้ลูกค้าเยอะจริงๆกว่าโจวผิงจะทำงานเสร็จและนั่งลงที่โต๊ะ ก็เกือบบ่ายสองโมงแล้วเขานั่งที่โต๊ะใกล้ประตู แขนเสื้อที่พับขึ้นยังไม่ได้ปล่อยลง เขาจ้องมองตรอกด้านนอกและท้องฟ้าที่ปลายตรอกอย่างเหม่อลอย ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่อาสามเดินออกมาจากครัว เห็นสีหน้าเหม่อลอยของโจวผิงก็เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเดินกลับเข้าครัวไปในตอนนั้นเอง ร่างหนึ่งก็ปรากฏที่หน้าประตูร้านโจวผิงเห็นคนคนนั้นแล้วก็ตกใจจั่วชิงสวมชุดลำลอง เดินขึ้นบันไดร้านอาหารพื้นบ้านอย่างไม่รีบร้อน ผลักประตูร้านเข้ามา“คุณนั่นเอง?” โจวผิงจำจั่วชิงได้จั่วชิงยิ้มเล็กน้อย เขาหันไปมองเมนูด้านข้าง แล้วพูดว่า“ช่วยสั่งไข่เจียวมะเขือเทศให้ผมห
