บทที่ 159 จิตใจเปี่ยมเมตตาธรรม กระบี่ดั่งอสนีบาต
วินาทีต่อมา คิ้วของเมิ่งฝานก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน
มิจำต้องรอให้เย่ชิงอวี๋ตอบ เขาก็ล่วงรู้แล้วว่าเกิดสิ่งใดขึ้นภายนอก
เบื้องหน้าบนถนนสายภูเขา มีซากศพนอนเกลื่อนกลาดอยู่สิบกว่าร่าง นอกจากซากศพเหล่านี้ยังมีรถม้าอีกสองคัน ทว่ารถม้าสองคันนี้มิได้บรรทุกคน แต่บรรทุกสินค้ามาเต็มคันรถ บนรถลากมีหีบหลายใบถูกเปิดทิ้งไว้ ภายในมีทั้งอัญมณี เงินตรา และผ้าไหมแพรพรรณ
ข้างรถม้ากลุ่มนั้น มีชายฉกรรจ์หน้าตาเหี้ยมเกรียมยืนอยู่นับสิบคน ทุกคนถือดาบและกระบี่ที่ยังมีคราบเลือดติดอยู่ที่คมอาวุธ
ชัดเจนยิ่งนักว่านี่คือเหตุการณ์ฆ่าชิงทรัพย์
และที่โชคร้ายก็คือ เมิ่งฝานและเย่ชิงอวี๋ดันมาประจวบเหมาะพบเห็นเข้าพอดี!
ในขณะที่เมิ่งฝานและเย่ชิงอวี๋เห็นคนกลุ่มนี้ คนกลุ่มนั้นย่อมมองเห็นพวกเขาทั้งสองเช่นกัน
คนเหล่านี้คือโจรป่าขุนโจรแถวนี้อย่างไม่ต้องสงสัย
ยามปกติหากพวกมันพบเจอเมิ่งฝานและเย่ชิงอวี๋ ย่อมต้องลงมือฆ่าปิดปากอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด
ทว่าสถานการณ์ในยามนี้กลับไม่ปกติ!