นอกพระวิหารกวนไจ้ขมวดคิ้วแน่น เขามองจั่วชิงอย่างสงสัย “แลกชีวิต? แลกชีวิตอะไร?”จั่วชิงอ้าปาก กำลังจะอธิบายอะไรบางอย่าง แสงพุทธะอันเจิดจ้าก็ปกคลุมทั่วยอดเขาในพริบตา ทั้งสามคนต่างหลับตาลงโดยไม่อาจควบคุมได้หลังจากแสงพุทธะนี้ปรากฏขึ้น จั่วชิงรู้สึกได้อย่างว่องไวว่ามีพลังงานสายหนึ่งกำลังจางหายไปอย่างรวดเร็วในพระวิหารเบื้องหลัง……เขาหันกลับไปมอง จ้องมองประตูใหญ่ที่ปิดสนิทในพระวิหาร ราวกับคนที่สูญเสียวิญญาณไป“ผู้บัญชาการเยี่ย……” เขาพึมพำ……ศูนย์ไจเจี้ยลึกเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวช“ปลาน้อย วันนี้เธอกินข้าวหรือยัง?”“หญ้าน้อย ทำไมเธอเริ่มนอนอีกแล้วล่ะ?”“ก้อนหินน้อย! ทำไมเธอไม่ตอบคำถามของฉัน!”ชายคนหนึ่งสวมชุดคนไข้ลายทางสีฟ้าขาว ผมยุ่งเหยิงนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูศูนย์ไจเจี้ย จ้องมองก้อนหินเล็กๆใต้เท้าอย่างจริงจัง พูดพึมพำอะไรบางอย่างทันใดนั้น เขาก็ชะงักค้างอยู่กับที่หันมองไกลออกไปลับฟ้า ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ใต้เรือนผมรกรุงรัง ดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นปรากฏความแจ่มชัดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน……เขาวางมือข้างหนึ่งบนหน้าอกตัวเอง เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ทำไม……หัวใจของฉันถึงเจ็บปวด?”……เครื่องบินขนส่งลำหนึ่งบินผ่านท้องฟ้าไปอย่างรวดเร็ว“หัวหน้าหน่วย พวกเราใกล้จะถึงเมืองหวยไห่แล้ว ถึงเวลากระโดดร่มแล้ว!” ข่งซางที่สวมผ้าคลุมสีทองเขย่าเก้าอี้ข้างๆ ที่เซี่ยซือเหมิงนอนหลับคาดเข็มขัดนิรภัยเหมือนหมูตายอยู่ ดวงตาของเขาฉายแววอ่
