ของเยี่ยฟ่านดังขึ้น ทั้งพระวิหารตกอยู่ในความเงียบสงัดหกวีรวิญญาณมองเยี่ยฟ่านที่ยืนอยู่หน้าโลงศพ ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน“ภัยพิบัติของต้าเซี่ยครั้งนี้ผ่านพ้นไปแล้ว แต่เพื่อให้มนุษยชาติลุกขึ้นยืนได้อย่างแท้จริง เรายังขาดขั้นตอนสุดท้าย……” เยี่ยฟ่านชี้ไปที่หัวใจในโลงศพ “นั่นก็คือเขา”“ตั้งแต่ผมรับตำแหน่งผู้บัญชาการใหญ่คนที่ห้าของหน่วยพิทักษ์ราตรีแห่งต้าเซี่ย ผมก็ได้ปูทางให้ต้าเซี่ยทั้งหมดตอนนี้เส้นทางนี้ได้ปูเสร็จแล้ว เหลือเพียงก้อนหินก้อนสุดท้ายเท่านั้น……ก้อนหินนี้ก็คือชีวิตของผม ผมต้องการทำให้ทุกสิ่งที่ผมเตรียมไว้สำเร็จ ผมต้องการให้ต้าเซี่ยมีที่ยืนในโลกแห่งม่านหมอกที่อันตรายและสิ้นหวังนี้ ให้มนุษยชาติมีที่พักพิง!ผมต้องการให้พวกเทพภายนอกรู้ว่า……พลังของมนุษย์ก็สามารถเอาชนะสวรรค์ได้!”เยี่ยฟ่านประสานมือ โค้งคำนับอย่างลึกซึ้งต่อวีรวิญญาณทั้งหก“ผมตัดสินใจแล้ว ขอให้พวกรุ่นพี่……ยกโทษให้ด้วย”เยี่ยฟ่านกำลูกประคำไว้ในมือ แล้วบีบอย่างแรงจนแตก เศษลูกประคำทิ่มแทงเนื้อหนังของเขา เปิดแผลเป็นทางเลือดที่น่าสยดสยองใต้เศษลูกประคำลุกไหม้ขึ้นอย่างประหลาดเปลวไฟสีทองเต้นระบำในพระวิหาร แผ่ลามไปทั่วร่างของเขาอย่างรวดเร็ว ภายใต้เปลวไฟนี้ ผ้าคลุมสีแดงเข้มกลายเป็นเถ้าถ่านสีทองละเอียด หายไปในอากาศ……เหล่าวีรวิญญาณมองดูภาพนี้อย่างเงียบงัน ไม่มีใครก้าวออกมาขัดขวาง ในเมื่อนี่คือเส้นทางที่เยี่ยฟ่านเลือ
