ภูเขาจิ่วหัวเสียงสวดมนต์ดังก้องกังวาน กลิ่นไม้จันทน์หอมฟุ้งร่างหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม ที่เอวคาดดาบตรง เดินขึ้นบันไดหินตรงไปยังวัดบนยอดเขาที่ล้อมรอบด้วยเสียงสวดมนต์ทีละขั้นเขาก้าวขึ้นบันไดขั้นสุดท้าย แล้วหยุดช้าๆเยี่ยฟ่านยืนนิ่งอยู่หน้าประตูวัดโบราณอันยิ่งใหญ่เป็นเวลานาน ในที่สุดก็ก้าวเท้าเข้าไปในวัด“ผู้บัญชาการเยี่ย”จั่วชิงที่รออยู่ในวัดมานานแล้ว เห็นเยี่ยฟ่านก็ลุกขึ้นจากบันไดหน้าหอประชุมใหญ่ ขมวดคิ้วแน่นเขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เยี่ยฟ่านยกมือห้ามไว้ แล้วถามอย่างสุขุม“เอาของมาครบแล้วยัง?”ริมฝีปากของจั่วชิงสั่นเล็กน้อย ครู่หนึ่งก็พยักหน้า “เอามาแล้ว……”“อาจารย์ของฉันคงยังไม่ออกจากการเข้าฌานใช่ไหม?”“พระอาจารย์จินฉานยังซ่อมแซมรากฐานสรวงสวรรค์อยู่ ไม่ได้อยู่ที่นี่”“ดี”เยี่ยฟ่านพยักหน้า จ้องมองพระพุทธรูปในพระวิหาร สูดหายใจลึก แล้วพูดช้าๆ ว่า“ปิดภูเขาเถอะ ห้ามใครเข้ามา”“ผู้บัญชาการเยี่ย ผมคิดว่า……แม้ว่าคุณจะทำแบบนี้ ก็ควรรออีกสักหน่อย!” จั่วชิงอดพูดไม่ได้เยี่ยฟ่านส่ายหน้า “รอไม่ได้แล้ว หลังจากสลายร่าง วิญญาณจะถูกดูดซึมเข้าไปในกฎเกณฑ์ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกฎเกณฑ์ของโลก…ตามการคำนวณตั้งแต่วิญญาณเริ่มหลอมรวมกับกฎเกณฑ์ จนกระทั่งจมดิ่งลงไปอย่างสมบูรณ์ กระบวนการนี้ใช้เวลาไม่เกินยี่สิบสี่ชั่วโมง ตอนนี้วิญญาณของโจวผิงคงถูกกลืนกินไปเกือบสามในสี่แล้ว ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ เขาก็จะกลับมาไม
