่ได้อีกเลย”เยี่ยฟ่านหันไปมองตรงกลางพระวิหารที่หัวใจสีดำและกระบี่มังกรคชสารวางอยู่นิ่งๆ ในโลงศพสีดำ ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น“กวนไจ้พูดถูก ฉันเป็นหนี้โจวผิงมากเกินไป ตอนนี้……ถึงเวลาที่ต้องชดใช้แล้ว”จั่วชิงขมวดคิ้วแน่น เขารู้ว่าวันนี้ตนเองไม่สามารถหยุดเยี่ยฟ่านได้ หลังจากลังเลอยู่นาน เขาก็ได้แต่หลับตาลงและถอนหายใจอย่างจนปัญญา“จั่วชิง หลังจากวันนี้ นายรู้ว่าควรทำยังไง” เยี่ยฟ่านยื่นมือออกมาตบไหล่ของจั่วชิงที่มีสีหน้าเป็นกังวล พลางยิ้มบางๆ “สิ่งที่ฉันทำได้ นายก็ทำได้เช่นกัน… ฉันเชื่อในตัวนาย”“ผม… จะพยายามอย่างเต็มที่” จั่วชิงฝืนยิ้มออกมาอย่างขมขื่นเยี่ยฟ่านก้าวเท้าขึ้นบันไดหน้าวิหาร ข้ามธรณีประตู เดินตรงเข้าไปในวิหารพระพุทธรูปท่ามกลางเสียงเอี๊ยดอ๊าดแผ่วเบา ประตูใหญ่ของวิหารค่อยๆ ปิดลง ร่างสีแดงเข้มนั้นหยุดยืนอยู่หน้าโลงศพสีดำเงยหน้าขึ้นมองพระพุทธรูปอันยิ่งใหญ่มากมายกลางวิหาร เงาร่างค่อยๆ หายไปในช่องประตูที่แคบลง……ปัง!หลังจากเสียงดังทุ้มหนึ่งครั้ง วิหารก็ปิดสนิทโดยสมบูรณ์วัดบนยอดเขาจิ่วหัวแห่งนี้ จมดิ่งลงสู่ความเงียบสงัดอีกครั้งจั่วชิงจ้องมองประตูที่ปิดสนิทอยู่นาน ในที่สุดก็ส่ายหน้าแล้วเดินไปนั่งลงบนขั้นบันไดหินขั้นสุดท้ายหน้าวัดเขามองเมฆขาวที่ล่องลอยอยู่เบื้องหน้า และเทือกเขาสูงตระหง่านเบื้องล่าง จิตใจเหม่อลอยไปไกล……ภายในวิหารพระพุทธรูปเยี่ยฟ่านละสายตาจากพระพุทธรูปมากมาย มองไปยังโลงศ
