จี้เนี่ยน ฉันจะถามเป็นครั้งสุดท้าย… เธอจะไม่ไปไม่ได้เหรอ?”เยี่ยฟ่านพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก จนจี้เนี่ยนถึงกับลืมแซวเขาไปชั่วขณะ เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบอย่างจริงจังเช่นกัน“ไม่ได้”เยี่ยฟ่านถอนหายใจ “ฉันเข้าใจแล้ว”“แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”“ไม่มีอะไร” เยี่ยฟ่านมองอาจารย์เฉินที่พ้นขีดอันตรายและถูกเข็นออกมาจากห้องฉุกเฉิน เขาส่ายหน้าแล้วหันหลังเดินออกไปจากโรงพยาบาลคนเดียว “ถ้าเธอไม่คิดจะอยู่จริงๆ… งั้นเธอก็ไปได้แล้ว”แอ๊ดดด!!!พูดจบเขาก็ยื่นมือผลักประตูทางเดินเปิดออก แล้วหายลับไปหลังประตูจี้เนี่ยนมองแผ่นหลังของเยี่ยฟ่านที่จากไป ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ลุกขึ้นยืน สอดมือเข้าไปในเสื้อคลุมสีดำที่ขาดรุ่งริ่ง แล้วก้าวเดินไปอีกฝั่งของทางเดิน……ปัง!!เสียงระเบิดดังสนั่น กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ และเปลวไฟกระโดดไปมาในฝ่ามือของกวนไจ้ พร้อมกับโทรศัพท์ที่มีควันดำลอยออกมา ร่วงลงสู่พื้นดวงตาทั้งสองของกวนไจ้แดงก่ำ!“โจวผิง……” เขาพึมพำบนที่นั่งด้านหน้าของจักรยานไฟฟ้า ลู่อู๋เหวยที่กำลังจับแฮนด์อยู่เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดช้าๆ ว่า“ฉันคิดว่า คุณต้องใจเย็นๆ ก่อน……”กวนไจ้กำมือแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือจนเป็นรอยเลือด เขาหลับตาลงแล้วสูดหายใจลึก“เยี่ยฟ่านอยู่ที่ไหน?”แม้ว่าเขาจะพยายามควบคุมน้ำเสียงอย่างสุดความสามารถ แต่ลู่อู๋เหวยก็ยังได้ยินไฟโทสะที่กำลังลุกโชนในอกของเขาอย่างชัดเจนลู่อู๋เหวยชะงักไ
