เมื่อเขาเดินวนรอบลานจอดรถใต้ดินทั้งหมด วิญญาณของทุกคนที่ได้รับบาดเจ็บก็ได้รับการรักษา เขาหันหลังกลับมามองไปยังมุมของลานจอดรถที่นั่น เด็กสามคนกำลังมองชายที่สวมเสื้อคลุมทหารที่เดินเข้ามาอย่างกะทันหันด้วยความสงสัยพวกเขาตื่นอยู่เหรอ?คงเป็นเพราะเจ้าหนูเฉินหานรักษาพวกเขา……เขาหยุดชั่วครู่ แล้วเดินไปหาพวกเขา ย่อตัวลง รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าที่มีเคราเฟิ้ม“พวกเธอชื่ออะไรกัน?” เขาถามอย่างอ่อนโยน“ผมชื่อหลี่รั่วเตี๋ยครับ”“ผมชื่อหวังเจียฉีครับ”“เฉินหนานค่ะ”เด็กทั้งสามตอบตามลำดับหลี่รั่วเตี๋ยมองดวงตาของเขาอย่างสงสัยแล้วถามว่า “ลุงเป็นใครเหรอครับ?”เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตอบพร้อมรอยยิ้ม “ลุงชื่อหลี่เต๋อหยาง”“ลุงก็เป็นซูเปอร์ฮีโร่มาช่วยพวกเราเหมือนกันใช่ไหมครับ?” หวังเจียฉีถามอย่างขลาดเขลา“ไม่ใช่หรอกเจ้าโง่!” หลี่รั่วเตี๋ยชี้ไปที่เสื้อคลุมทหารเปื้อนน้ำมัน พูดว่า “พี่ชายคนนั้นบอกแล้วไงว่าซูเปอร์ฮีโร่ต้องสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม ลุงคนนี้ไม่มีเสื้อคลุม ก็แปลว่าไม่ใช่!”“แต่พี่ปรมาจารย์กระบี่ก็ไม่มีเสื้อคลุมนี่!”“นั่นมันไม่เหมือนกัน”เด็กทั้งสามคุยกันจ้อกแจ้ก หลี่เต๋อหยางที่อยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วแล้วถามว่า“พวกเธอบอกลุงได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่?”หลี่รั่วเตี๋ยคิดครู่หนึ่ง “ได้ค่ะ”ดังนั้น เด็กทั้งสามคนจึงเล่าทุกสิ่งที่พวกเขาเห็นหลังจากตื่นขึ้นมาให้ชายแปลกหน้าคนนี้ฟังพี่ชายสองคนที่มีไข้สูงแต่ยังคงแบกคนกลับมาจากทุกที
