็กกลางทะเลเพียงลำพัง?คำถามนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในใจของทุกคน หลินชีเยี่ยจ้องมองร่างผมขาวโพลนนั้นแล้วลองเรียกอย่างลองเชิง“หน้ากากหวัง?”ซ่า!!คลื่นซัดเข้าหาเรือลำเล็ก ละอองน้ำกระเซ็นขึ้นมา แต่ไม่มีหยดน้ำตกลงบนร่างชรานั้นแม้แต่หยดเดียว แม้แต่ภายในเรือก็ไม่มีรอยเปียกชื้นร่างนั้นนั่งอยู่บนเรือลำเล็กกลางทะเลที่มีคลื่นลมปั่นป่วน ราวกับรูปปั้นที่ไม่ขยับเขยื้อนเขาไม่ตอบ ดวงตาลึกล้ำใต้หน้ากากจ้องมองคนทั้งเจ็ดตรงหน้า หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เขาค่อยๆ หลับตาลงมือขวาที่เต็มไปด้วยริ้วรอยและกระชรา ค่อยๆ วางบนด้ามดาบที่เอวทะเลที่กำลังปั่นป่วนหยุดนิ่งในทันที!เกลียวคลื่นสีขาวหยุดค้างอยู่บนผิวน้ำ เมฆลอยนิ่งอยู่บนท้องฟ้าสีคราม หยดน้ำที่สาดกระเซ็นลอยค้างอยู่กลางอากาศ พื้นผิวทรงกลมที่เรียบเนียนสะท้อนร่างของคนทั้งเจ็ดที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นท่ามกลางหมอกมัว [อี้เยวียน] ค่อยๆ ถูกชักออกจากฝักคมดาบส่องประกายสะท้อนสายธารแห่งกาลเวลาที่ไหลเอื่อยดั่งผ้าไหมสีฟ้าอ่อน ทันทีที่ดาบถูกชักออกจากฝักร่างชรานั้นก็ไออย่างรุนแรงอีกครั้ง“แค่ก แค่ก แค่ก แค่ก……”เลือดสีแดงฉานไหลออกมาจากปาก มือขวาของเขากำด้ามดาบแน่น ใบดาบค่อยๆ ฟันผ่านอากาศไปยังร่างทั้งเจ็ดเคร้ง!เท้าข้างหนึ่งก้าวไปข้างหน้า เหยียบลงบนผิวน้ำที่กาลเวลาหยุดนิ่ง ทำให้น้ำกระเซ็นขึ้นมาดวงตาที่แก่ชราภายใต้หน้ากากอักษร ‘王’ เบิกกว้างขึ้นในบรรดาคนทั้งเจ็ดที่ควรจะถูกแช่แข็งอยู่ในห้วงเ
