วลา เด็กสาวผมยาวสลวยในชุดฮั่นฝูสีน้ำเงินเข้มก้าวไปข้างหน้ากางแขนทั้งสองข้างยืนขวางหน้าอีกหกคน สายตาที่มองมาที่เขาเต็มไปด้วยความระแวดระวังและดุดันภายใต้หน้ากาก ดวงตาของชายผู้นั้นหรี่ลงเล็กน้อย ครู่หนึ่งต่อมา เขาก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา“เวลาของเธอ……ฉันเกือบลืมไปว่า ในช่วงเวลานี้ เธอก็อยู่ที่นี่ด้วย”“นายเป็นใคร? ต้องการทำอะไร?” เจียหลานแค่นเสียงเย็นชา“ฉันเป็นใคร ไม่สำคัญ” เขาค่อยๆ เอ่ย “ฉัน……มาฆ่าคน”เจียหลานขมวดคิ้ว ดวงตาเปล่งประกายความอาฆาต“นายอยากฆ่าพวกเขา? นายกล้าเหรอ?”เธอเอื้อมมือไปตบบนกล่องดำที่อยู่ด้านหลัง ทวน [วิมาน] ก็ปรากฏขึ้นในมือของเธอ ปลายทวนเปล่งประกายสีทองจ้า พลังอันเกรียงไกรทำให้ผิวน้ำทะเลที่เงียบสงบเกิดระลอกคลื่นอีกครั้งคนผู้นั้นส่ายหน้า“ฉันไม่ได้ฆ่าทุกคน ฉันจะฆ่าแค่คนเดียว” เสียงแหบแห้งของเขาก้องกังวานในอากาศ “เขาต้องตายที่นี่… มิฉะนั้นในอนาคตเขาจะกลายเป็นฝันร้ายของคนทั้งโลก”“ใคร?”ร่างที่มีผมขาวโพลนค่อยๆ ยกมือขึ้น ปลายนิ้วชี้ไปยังใครบางคนในกลุ่มคนทั้งเจ็ดเจียหลานจับจ้องไปยังคนผู้นั้น ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นเธอหันกลับมา พูดอย่างหนักแน่นว่า “ฉันไม่อนุญาตให้นายฆ่าเขา”“หากเขาไม่ตาย จะมีชีวิตนับล้านต้องตายเพราะเขา”“ฉันไม่เชื่อ”“ฉันเคยเห็นมาแล้ว”“ฉันไม่เคยเห็น!” เจียหลานจ้องเขม็งไปที่ดวงตาคู่นั้นใต้หน้ากาก พูดทีละคำอย่างหนักแน่น “พวกเราคือหน่วยม่านราตรี เขาเป็นหนึ่งในพวกเรา พวกเรา
