ได้สาบานไว้แล้วว่าจะต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ภายใต้รัตติกาล… ฉันไม่มีทางยืนดูสหายต้องตายต่อหน้าต่อตาเพราะคำพูดที่เลื่อนลอยไร้สาระของนาย ฉันเชื่อใจสามชิกทุกคน แต่ฉันไม่เชื่อนาย”เจียหลานกำทวนสีทองแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความแน่วแน่และมุ่งมั่น “วันนี้ ตราบใดที่ฉันยังอยู่ที่นี่ นายจะไม่สามารถฆ่าใครได้”บนผิวน้ำทะเล ชายชราที่นั่งอยู่บนเรือลำเล็กเพียงลำพังตกอยู่ในความเงียบ“สหายงั้นเหรอ……”เขาค่อยๆ ก้มหน้าลง มองไปยังเสื้อคลุมสีเทาที่เก่าคร่ำคร่า แต่สะอาดไร้ฝุ่นบนร่างของตนในดวงตาของเขา ปรากฏความคิดถึงและความเศร้าโศก… นิ้วมือที่เต็มไปด้วยริ้วรอย ลูบไล้มุมของเสื้อคลุมอย่างไม่รู้ตัวราวกับว่าเวลาหยุดนิ่งในดวงตาขุ่นมัวคู่นั้น ภาพของคนหนุ่มสาวที่สวมเสื้อคลุมสีเทาเหมือนกัน สวมหน้ากากหลากสี ทั้งหัวเราะและทะเลาะกัน ก็ปรากฏขึ้นทีละคน……มุมปากของเขาเผยรอยยิ้มจางๆแวบเดียวก็หายไปเขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองไปยังร่างที่ถือทวนยืนอยู่บนผิวน้ำทะเล“เธอ จะขวางฉันจริงๆ เหรอ?”“ใช่”“กว่าฉันจะกลับมาได้ มันไม่ง่ายเลยนะ”“งั้นก็เชิญนายกลับไปเถอะ”“ฉันไม่ยอม”ดวงตาของเจียหลานเปล่งประกายอันตราย“ในเมื่อมาแล้ว ฉันก็ต้องทำอะไรสักอย่าง”เขามองเจียหลาน ลังเลชั่วครู่ แล้วฟาด [อี้เยวียน] ในมือออกไป……แทงลงไปในผิวน้ำทะเลเบื้องล่างเวลาไหลเวียนบนพื้นผิวของ [อี้เยวียน] ถูกเปลี่ยนเป็นคมดาบมหึมาที่แข็งแกร่งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ไหลลงสู่ก้นทะเลใต
