กหลินชีเยี่ยยืนอยู่ที่ขอบเมืองที่พังทลาย มองผ่านกฎของเมืองผีเฟิงตูที่เปล่งแสงสลัว ไปยังผืนทะเลอันกว้างใหญ่ที่ปกคลุมด้วยหมอกไม่กี่นาทีก่อน พลังศักดิ์สิทธิ์อันเย็นยะเยือกที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันได้จากไปเอง ก่อนจะบินเข้าไปในดินแดนของต้าเซี่ยแม้ว่าหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ จะไม่รู้ว่าเทพต่างแดนนั้นมีแผนอะไร แต่เมื่อเขาบุกเข้าไปในต้าเซี่ยเอง ย่อมมีคนอื่นมาจัดการเขา ตอนนี้พวกเขายังไม่สามารถยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับพวกเขาคือการพาเมืองนี้กลับบ้าน“น่าจะใกล้ชายแดนของต้าเซี่ยแล้ว” อันชิงอวี๋ก้มมองสูตรคำนวณมากมายบนถนนแล้วพูดในหมอก พวกเขาไม่มีวิธีใดที่จะระบุทิศทางได้ แม้แต่จุดอ้างอิงก็มีเพียงน้ำทะเลใต้ฝ่าเท้าและเกาะที่ปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราว การคำนวณตำแหน่งที่พวกเขาอยู่ตอนนี้เป็นงานที่ยิ่งใหญ่มาก“ระยะทางนี้ คงไม่มีเทพอื่นมาขวางทางเราแล้วใช่ไหม?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามอย่างระแวดระวัง“น่าจะไม่มีแล้ว” เฉาเยวียนพยักหน้า“ในที่สุดก็จะได้กลับบ้าน หมอกนี่อันตรายจริงๆ……”“ก็เป็นเขตต้องห้ามของชีวิตนี่นา หลังจากนี้ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เราคงไม่ได้ย่างกรายเข้ามาอีกแล้ว”“……อย่าพูดอะไรที่อันตรายแบบนี้สิ ฉันเริ่มกลัวแล้วนะ”“ฉันไม่เชื่อเรื่องพวกนั้นหรอก”สมาชิกหลายคนของหน่วยม่านราตรีนั่งอยู่ด้วยกันกับเฉินหานและลู่อวี่ พูดคุยกันเรื่อยเปื่อย หลินชีเยี่ยกอดหัวใจที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดไว้ในอ้อมแ
