ขน นั่งเงียบๆ อยู่บนดาดฟ้า มองออกไปในที่แสนไกล ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ทันใดนั้น เขาเหมือนเห็นอะไรบางอย่าง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยครู่ต่อมา เขาก็กระโดดลงมาจากดาดฟ้า ลงมาอยู่ข้างๆ ทุกคน“ชีเยี่ย เป็นอะไรไป? เห็นแผ่นดินใหญ่แล้วเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามอย่างตื่นเต้นหลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่ใช่……ฉันเห็นคนยืนอยู่บนผิวน้ำทะเลข้างหน้า”“ยืนอยู่บนน้ำ?” อันชิงอวี๋เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “จะเป็นผู้บัญชาการเยี่ยหรือเปล่า?”ตอนที่พวกเขาออกมาจากศูนย์ไจเจี้ย เยี่ยฟ่านก็เดินบนผิวน้ำมาหาพวกเขาเหมือนกัน การที่มีเงาคนแบบนี้ปรากฏที่ชายแดนต้าเซี่ย เป็นเรื่องยากที่จะไม่นึกถึงเขา“ไม่ใช่” หลินชีเยี่ยส่ายหน้าอย่างมั่นใจ “เขากำลังยืนอยู่บนเรือลำเล็ก แต่ระยะห่างไกลเกินไป ฉันมองไม่ชัด”เรือลำเล็ก?ทุกคนมองหน้ากัน ต่างก็เห็นความสงสัยในแววตาของกันและกันข่าวดีคือ พวกเทพเจ้าคงไม่ถึงกับเหยียบเรือลำเล็กยืนอยู่บนผิวน้ำ พวกเขามักจะเลือกวิธีเดินทางที่ดูดีมีชาติตระกูลกว่านี้ ข่าวร้ายก็คือ……คนปกติก็ไม่น่าจะยืนอยู่บนเรือลำเล็กในม่านหมอกได้!คนๆ นี้น่าสงสัย?หลินชีเยี่ยลังเลครู่หนึ่ง แล้วส่งหัวใจที่กอดอยู่ให้เฉินหาน กำชับอย่างจริงจังว่า“พวกเราจะไปดูหน่อย พวกคุณสองคนเฝ้าอยู่ที่นี่ ต้องปกป้องหัวใจของท่านปรมาจารย์กระบี่ให้ดี!”เฉินหานรับหัวใจมา ดวงตาฉายแววกังวล แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เขาพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น“ไปก
