ันเถอะ”หลินชีเยี่ยถือ [จั่นไป๋] เหยียบบน [เมฆพลิกกาย] แล้วบินออกจากกฎของเมืองผีเฟิงตูพร้อมกับสมาชิกคนอื่นๆ พุ่งเข้าไปในม่านหมอกหลังจากข้ามผ่านผิวน้ำทะเลอันกว้างใหญ่ ในที่สุดทุกคนก็เห็นร่างที่หลินชีเยี่ยพูดถึงท่ามกลางหมอกหนา บนผืนน้ำทะเลที่คลื่นลมปั่นป่วน เรือลำเล็กลอยนิ่งราวกับหินผา แม้คลื่นจะซัดสาดเพียงใดก็ไม่สั่นไหวเลยแม้แต่น้อยบนเรือลำนั้น มีร่างหนึ่งนั่งหลังค่อมอยู่ ไอเบาๆเขาสวมเสื้อคลุมสีเทา สะพายดาบยาวไว้ที่เอว ผมสีเงินขาวพลิ้วไหวในสายหมอก ทุกครั้งที่เขาไอ จะมีคราบเลือดสีแดงฉานปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ เสียงไอฟังดูชราภาพอย่างบอกไม่ถูกฟุ่บ!ทันใดนั้น ไหล่ของเขาก็ระเบิดเป็นละอองเลือดหลังจากละอองเลือดกระจายตัว มันก็กลายเป็นเส้นใยสีขาวจางหายไปในอากาศ……แต่ในชั่วขณะถัดมา เวลารอบตัวเขาพลันบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เส้นใยสีขาวที่จางหายไปแล้วกลับมารวมตัวกันเป็นละอองเลือดอีกครั้ง แล้วกลับเข้าสู่ร่างกายของเขาทุกอย่าง ราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน“แค่ก แค่ก แค่ก……” เสียงไอของเขาทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ!“นั่น……” หลินชีเยี่ยเห็นร่างที่คุ้นเคยนั้น ดวงตาเบิกกว้างในม่านหมอก ร่างที่นั่งหลังค่อมบนเรือเล็กค่อยๆ เงยหน้าขึ้นบนใบหน้าของเขาสวมหน้ากากที่คุ้นตาบนหน้ากากมีตัวอักษรสีดำเขียนไว้หนึ่งตัว‘王’
