ึ้นมา แล้วเดินไปที่ประตูฝั่งคนขับ“รถคันนี้มีเบาะนุ่มกับเครื่องช่วยหายใจด้วยเหรอ?” กวนไจ้ที่แบกอาจารย์เฉินอยู่ กวาดตามองรถสปอร์ตอย่างไม่อยากจะเชื่อเขาเอื้อมมือไปเปิดกระโปรงหน้า ข้างในนั้นว่างเปล่า แต่ตอนที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง พิกเซลจำนวนมากก็ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ในพริบตาเดียวก็เปลี่ยนกระโปรงหน้าที่คับแคบให้กลายเป็นพื้นที่สะดวกสบาย มีระบบกันสะเทือน อีกทั้งยังปูด้วยเบาะนุ่ม และมีถุงเก็บของแบบยืดได้ในขณะเดียวกัน พิกเซลที่ประกอบเป็นกระโปรงหน้าก็ถอยกลับไปเหมือนคลื่นน้ำ เหลือพื้นที่ว่างขนาดใหญ่เครื่องช่วยหายใจแบบพกพาก็ปรากฏขึ้นที่มุมของกระโปรงหน้า รวมถึงชุดอุปกรณ์ตรวจวัดสัญญาณชีพครบชุดกวนไจ้ “…”ความสามารถนี้มันยอดไปเลย!เขาวางอาจารย์เฉินลงในกระโปรงหน้า ต่อเครื่องช่วยหายใจและอุปกรณ์ทางการแพทย์อื่นๆ จากนั้นก็เดินไปที่ข้างตัวรถ ก่อนจะชะงักอยู่กับที่รถคันนี้ ดูเหมือนจะมีแค่สองที่นั่ง?จี้เนี่ยนนั่งอยู่ที่นั่งคนขับ เธอเหยียบคันเร่งลงไป เสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำก็ดังคำรามขึ้นท่ามกลางเสียงคลื่น!เยี่ยฟ่านนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ กำลังคาดเข็มขัดนิรภัยอย่างเงียบงัน“เดี๋ยวนะ นี่มันนั่งได้แค่สองคน แล้วพวกเราสองคนจะทำยังไง?” กวนไจ้ชี้ไปที่ตัวเองกับลู่อู๋เหวยจี้เนี่ยนขมวดคิ้ว “พวกคุณขี่จักรยานไฟฟ้าไปสิ?”มุมปากของกวนไจ้กระตุก “คุณสามารถดัดแปลงได้ตามใจชอบไม่ใช่เหรอ? เพิ่มที่นั่งให้พวกเราอีกสองที่ก็พอแ
