“แม้ว่าพวกเจ้าจะเก่งกาจในตอนมีชีวิต แต่ตอนนี้พวกเจ้าก็เป็นเพียงวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ในอาวุธเท่านั้น แม้จะรวมพลังกันทั้งหกคน ก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้” อามอนส่ายหน้า“หากพึ่งพาเพียงพลังของพวกเราเอง อาจจะทำไม่ได้จริงๆ”ฮั่วชวี่ปิ้งกล่าวอย่างสงบ พลางกำทวนที่หักในมือ “แต่… ตอนนี้เบื้องหลังของพวกเรา คือโชคชะตาของต้าเซี่ยที่สั่งสมมาหลายพันปี!”เมื่อสิ้นเสียง มังกรทองแห่งโชคชะตาที่วนเวียนอยู่บนท้องฟ้าก็อ้าปากคำรามอย่างไร้เสียงลมสงบนิ่ง ใบไม้ไม่ไหวติง แม้แต่เม็ดทรายก็ไม่ขยับทว่าโชคชะตาอันพร่าเลือนที่ปกคลุมท้องฟ้ากลับปั่นป่วนราวกับมหาสมุทรที่เดือดพล่าน คำสาปสีดำที่กลืนกินเส้นมังกรไปหลายเส้นแล้ว ก็ราวกับเถ้าถ่านที่ติดอยู่บนพื้น ถูกเสียงคำรามนี้พัดกระจายไปในอากาศเพียงแค่เสียงคำรามเดียว คำสาปโชคชะตาที่อามอนเตรียมการอย่างยากลำบากพลันสลายไปอย่างไร้ร่องรอยอามอนที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางขุนเขาในรูปร่างควันสีดำ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที!เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า กระแสโชคชะตาอันมหาศาลนี้จะมีจิตสำนึกของตัวเอง และพลังของโชคชะตานั้นดูเหมือนจะไร้ที่สิ้นสุด ยาวนานไม่มีวันหมดพลังเทพของเขา เมื่อเทียบกับโชคชะตาทั้งประเทศของต้าเซี่ย ก็เหมือนหิ่งห้อยกับดวงจันทร์ มดกับต้นไม้ใหญ่…ช่างต่ำต้อยและน่าขันอามอนสัมผัสถึงแรงกดดันที่ปะทะเข้ามา ร่างควันสีดำขนาดใหญ่ที่เย็นเยียบถูกสั่นสะเทือนจนแตกกระจายไปครึ่งหนึ่งในทันที จา
