“มนุษย์เหรอ?”อามอนรู้สึกถึงกระแสพลังหกสายที่ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันจากกระแสโชคชะตา เขาขมวดคิ้วทันทีต้องรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่โลกวัตถุ แต่เป็นโลกว่างเปล่าที่ประกอบขึ้นจากโชคชะตา ในสายธารแห่งโชคชะตานี้ นอกจากตัวโชคชะตาเองแล้ว ไม่มีทางที่จะมีสิ่งอื่นใดดำรงอยู่ได้ แม้แต่อามอนเองก็ต้องแปลงกายเป็นกระแสโชคชะตาจึงจะสามารถกัดกินโชคชะตาของต้าเซี่ยต่อไปได้แต่ตอนนี้ เขาได้เห็นกับตาตัวเองว่ามีเงาร่างของมนุษย์หกคนค่อยๆ เดินออกมาจากสายธารแห่งโชคชะตาสิ่งที่ประหลาดที่สุดคือ การแต่งกายของพวกเขาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงคนหนึ่งสวมชุดจงซานที่รีดเรียบ หวีผมเสยไปด้านหลัง ดูเหมือนมาจากยุคสาธารณรัฐจีน มีบุคลิกมั่นคงดั่งขุนเขาอีกคนแต่งกายแบบสตรีในราชสำนักสมัยราชวงศ์หมิง สวมเสื้อคลุมและกระโปรงสีเขียวเข้ม ปักปิ่นบนศีรษะ ดูอ่อนโยนและสง่างามคนหนึ่งสวมกางเกงขาบานและเสื้อฮาวายแบบยุค 80 ใส่แว่นตากันแดดทรงกบ ดูเหมือนวัยรุ่นสมัยใหม่ที่เพิ่งออกมาจากดิสโก้เธคอีกสองคนสวมเสื้อฮู้ดและเสื้อเชิ้ตที่ดูทันสมัย แต่หากสังเกตดีๆ จะเห็นความแตกต่างของยุคสมัย ผู้หญิงสวมเสื้อฮู้ดผ้าขนแกะและรองเท้าผ้าใบสีขาว ดูเหมือนเป็นของสองปีที่ผ่านมา ส่วนผู้ชายสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขาเรียวสีดำสวมหูฟังครอบหัวแบบเทอะทะที่เลิกผลิตไปแล้วเมื่อสิบห้าปีก่อนสุดท้าย คนที่อยู่ตรงกลาง เขาสวมเกราะโบราณที่แตกหัก เปื้อนคราบเลือดสีแดงเข้มเป็นหย่อมใหญ่ มือถือทวนเป
