รอะเปื้อนเลือดเช่นกัน ดูน่าสยดสยองราวกับแม่ทัพที่เพิ่งกลับมาจากสนามรบแต่ใบหน้าของเขากลับดูหนุ่มแน่น อายุราวยี่สิบสี่ถึงยี่สิบห้าปี ดวงตาคมกริบดั่งกระบี่ เปี่ยมด้วยไอสังหารทั้งหกคนที่มาจากยุคสมัยต่างกันโดยสิ้นเชิงยืนอยู่ด้วยกัน ให้ความรู้สึกแปลกตา แม้จะดูขัดแย้งแต่กลับมีความกลมกลืนอย่างน่าพิศวงด้วย……พวกเขาเหยียบย่ำบนสายธารแห่งโชคชะตาที่ไหลเชี่ยวกราก ค่อยๆ เดินเข้ามาหาอามอนอามอนจ้องมองทั้งหกคนอย่างไม่เข้าใจพวกเขา… ดูเหมือนจะเป็นเช่นเดียวกับตน ไม่มีร่างกาย แปลงกายเป็นกระแสโชคชะตาแต่พวกเขาเป็นใครกัน? ทำไมถึงซ่อนตัวอยู่ในโชคชะตาของต้าเซี่ย?“เจ้าคือผู้ที่เยี่ยฟ่านกล่าวถึง ผู้ที่แทรกแซงโชคชะตาของต้าเซี่ยของเราใช่หรือไม่?”ในหกคนนั้น แม่ทัพหนุ่มที่อยู่หน้าสุดกล่าวช้าๆ ดวงตาเยือกเย็นของเขาจ้องมองดวงตาของอามอน แม้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะแผ่รังสีน่าเกรงขามและน่าสะพรึงกลัว ทว่าบนใบหน้าของเขาก็ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย“เป็นไปได้อย่างไร? มนุษย์จะดำรงอยู่ในกระแสโชคชะตาได้อย่างไร?” อามอนขมวดคิ้วพลางกล่าว“แปลกมากเหรอ?” ชายหนุ่มทันสมัยที่สวมเสื้อฮาวายและกางเกงขาบานดันแว่นกันแดดทรงกบขึ้นเล็กน้อย แล้วยิ้มบางๆ “เพราะว่าพวกเราเองก็เป็นส่วนหนึ่งของโชคชะตาต้าเซี่ย”ส่วนหนึ่งของโชคชะตา?อามอนขมวดคิ้วแน่นขึ้น แม้เขาจะเข้าใจประโยคนั้น แต่ก็ยังไม่กระจ่างนัก……มนุษย์จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของโชคชะตาได้อย่างไร?เขากวาดตามองไป
