“นั่นคืออะไร……”หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ที่เพิ่งกลับมาถึงเมืองที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง รู้สึกถึงพลังชั่วร้ายที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปพร้อมกันเขาหันหลังกลับ มองไปยังเทือกเขาที่ปกคลุมด้วยความมืดในระยะไกล ขมวดคิ้วมุ่น“เทพเจ้า?” อันชิงอวี๋เปรยอย่างไม่แน่ใจ“ทำไมถึงมีเทพเจ้าอีกองค์?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ “เทพแห่งสายลมและเทพแห่งความแห้งแล้งไม่ได้ถูกจัดการไปแล้วหรอกเหรอ? ทำไมถึงมีอีกองค์โผล่ออกมาจากภูเขา?”เขาพูดอย่างกลัดกลุ้ม “ปรมาจารย์กระบี่และแม่ของชีเยี่ยก็ไม่อยู่ ตอนนี้เราจะทำยังไงดี?”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนต่างตกตะลึงพร้อมกัน จากนั้นก็มองไปที่หลินชีเยี่ยด้วยสีหน้าประหลาดหลินชีเยี่ย “พวกนายมองฉันทำไม?”“ชีเยี่ย ตอนนี้เราพึ่งนายได้คนเดียวแล้ว” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่างจริงจัง “แม่ของนายเก่งขนาดนั้น พ่อของนายก็ต้องเป็นเทพเจ้าแน่ๆ สิ? ถ้าไม่ได้จริงๆ ป้าหรือลุงก็ได้นะ! รีบปล่อยพวกเขาออกมาฆ่าฟันกันเถอะ”หลินชีเยี่ย “……”“พวกนายคิดว่าฉันเป็นอะไร? ลูกเทพเหรอ?” หลินชีเยี่ยอดพูดไม่ได้ “ฉันก็แค่คนธรรมดา ครอบครัวสามัญ แม่คนนั้นเป็นแม่ที่ฉันรับมา จะมีป้าหรือลุงที่เป็นเทพเจ้ามากมายได้ยังไง?”ถ้าค้นทั้งโรงพยาบาลจิตเวช คนถัดไปที่มีโอกาสออกจากโรงพยาบาลก็คือเมอร์ลิน แต่การรักษาของเขายังห่างไกลอีกมาก ในระยะเวลาอันสั้นคงออกมาไม่ได้แน่และถึงแม้จะออกมาได้ การต่อสู้กับเท
