หลังจากร่างของนิกซ์หายไป ความมืดที่ปกคลุมอยู่เหนือศีรษะของทุกคนค่อยๆ จางหายไปบนท้องฟ้าทางทิศตะวันออกหมอกหนาทึบปรากฏขึ้นในสายตาอีกครั้ง ห่อหุ้มทุกคนเอาไว้ ไป๋หลี่พั่งพั่ง เฉาเยวียน เสิ่นชิงจู่ เจียหลาน เจียงเอ่อร์ และอันชิงอวี๋ เดินออกมาจากหมอกจากทิศทางต่างๆ กลับมาอยู่ข้างๆ หลินชีเยี่ยพวกเขาจ้องมองหัวใจในมือของหลินชีเยี่ยอย่างเงียบงันเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ พวกเขาต่างก็ได้เห็นกันทั้งหมด“ชีเยี่ย… นายบอกว่าปรมาจารย์กระบี่ยังมีโอกาสกลับมา เป็นความจริงเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามหลินชีเยี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง “แม่ไม่เคยโกหก ถ้าเธอบอกว่าจริง ก็ต้องเป็นความจริง”สีหน้าของทุกคนผ่อนคลายลงเล็กน้อยมีเพียงหลินชีเยี่ยเท่านั้นที่ยังคงจ้องมองความมืดทางทิศตะวันออกราวกับรูปปั้นไม่ขยับเขยื้อน“นายกำลังคิดอะไรอยู่?” เจียหลานถามเบาๆ“ฉันกำลังคิดถึงชื่อของหน่วยเรา”“ชื่อเหรอ?” เมื่อได้ยินคำนี้ คนอื่นๆ ต่างหันมามองหลินชีเยี่ย “นายคิดออกแล้วเหรอ?”“อาจจะ”หลินชีเยี่ยมองไปยังความมืดทางทิศตะวันออก แล้วก้มลงมองหัวใจในมือตัวเอง พูดช้าๆ ว่า“หน่วยของเรา เกิดขึ้นจากความสิ้นหวัง เดินทางมาจากความมืดมิด ตลอดเส้นทางนี้ เราได้รับมา และสูญเสียไปการดำรงอยู่ของเรา ไม่ใช่เพื่อความดีความชอบ ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง… แต่เพื่อให้ทุกที่ที่ตาเราเห็น หูเราได้ยิน ปราศจากภัยพิบัติ ปราศจากความชั่วร้าย ปราศจากความอยุติธรรม ปราศจากการเสียสละ โลกนี้
