บทที่ 157 ตีคนต้องตีหน้า สังหารคนต้องทำลายที่หัวใจ
เมิ่งฝานซุกซ่อนตราประทับกระบี่ที่ได้จากผู้อาวุโสหลินไว้กับตัว ก่อนจะก้าวลงจากชั้นสองของหอกระบี่และกลับเข้าสู่ห้องพักของตน
หลังจากกลืนโอสถวัชระลงไปหนึ่งเม็ด เขาก็เริ่มบำเพ็ญเพียรวิชา ‘กายาอริยชิงหลง’ ทันที
หลายวันที่ผ่านมาเขาเพียรสอนเจตจำนงกระบี่มหาดับสูญให้แก่เย่ชิงอวี๋อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ก็เพื่อหวังผลจากโอสถวัชระเหล่านี้เอง
ยามนี้โอสถมาอยู่ในมือแล้ว เขาจึงมิอาจรอช้า รีบดูดซับพลังหวังจะบรรลุกายาอริยชิงหลงขั้นที่สามให้จงได้!
ทว่าสิ่งที่เมิ่งฝานนึกไม่ถึงก็คือ ในช่วงเย็นของวันถัดมา เย่ชิงอวี๋กลับมาหาเขาที่หอกระบี่อีกครั้ง พร้อมกับนำขวดบรรจุโอสถวัชระมามอบให้
ความเร่งรีบของนางทำให้เมิ่งฝานรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
โอสถรอบนี้มีถึงสี่สิบสองเม็ด มากกว่าคราวก่อนหนึ่งเม็ด
ด้วยความที่นางเริ่มคุ้นชินและชำนาญในการหลอมมากขึ้น การจะได้ผลผลิตเพิ่มขึ้นมาบ้างก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ
“ศิษย์พี่หญิงเย่เร่งรีบหลอมโอสถวัชระมาให้ข้าถึงเพียงนี้ แสดงว่าเจ้ากำหนดเวลาออกเดินทางได้แล้วกระมัง?” เมิ่งฝานเอ่ยถาม
