เย่ชิงอวี๋ตอบว่า “การออกเดินทางนั้นยิ่งเร็วย่อมยิ่งดี หากท่านไม่ติดขัดสิ่งใด ข้าตั้งใจจะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้”
เมิ่งฝานปรายตามองเย่ชิงอวี๋ นึกไม่ถึงว่าศิษย์พี่หญิงผู้มีนิสัยเย็นชาผู้นี้ แท้จริงแล้วภายในใจกลับเป็นคนใจร้อนมิเบา
แต่เขาก็เข้าใจนางดี เพราะหากมีเรื่องใดค้างคาอยู่ในใจ ย่อมอยากจะสะสางให้เสร็จสิ้นโดยไว มิเช่นนั้นจะรู้สึกกระวนกระวายใจจนทำสิ่งใดก็มิราบรื่น
“ออกเดินทางพรุ่งนี้ แม้จะกระชั้นชิดไปเสียหน่อย แต่อาตมา… เอ่อ ข้าไม่มีปัญหา” เมิ่งฝานกล่าวกับนาง
“ดี เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะมาหาท่านใหม่!” เย่ชิงอวี๋กล่าวจบก็จากไปรวดเร็วดั่งพายุ
ศิษย์พี่หลัวเดินออกมาจากด้านหลังโถงหอกระบี่ จ้องมองแผ่นหลังของเย่ชิงอวี๋ที่ลับสายตาไป ก่อนจะชูนิ้วหัวแม่มือให้เมิ่งฝาน
“เจ้าหนู เจ้ามิเพียงมีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรที่น่าสะพรึงกลัว แต่ความเร็วในการเปลี่ยนสตรีข้างกายก็ยังเป็นเลิศอีกด้วย แถมแต่ละคนยังงดงามล้ำเลิศขึ้นเรื่อย ๆ! มิน่าเล่าช่วงนี้ข้าถึงไม่เห็นแม่หนูหลิ่วเยียนผิงเลย ที่แท้เจ้าก็มีคนใหม่ไปแล้วนี่เอง”
เมิ่งฝานถลึงตาใส่ศิษย์พี่หลัวอย่างอดรนมิได้พลางกล่าวประชด
