ลี่ยนแปลงเลย?” สีหน้าของหลินชีเยี่ยดูแปลกประหลาดหลังจากออกจากรังไหม ระดับพลังก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นแม้แต่น้อย พลังจิตก็ไม่ได้เพิ่มขึ้น ร่างกายก็ยังเหมือนเดิม ไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงใดๆ เลย……ถ้าจะบอกว่ามีอะไรเปลี่ยนไป อาจจะเป็นบุคลิกที่ดูลึกลับขึ้นเล็กน้อย“การเตรียมการของท่านนิกซ์ ข้าก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก เจ้าอาจจะต้องไปถามนางด้วยตนเอง” เมอร์ลินกล่าวหลินชีเยี่ยพยักหน้า แล้วร่างก็หายวับไปจากโรงพยาบาลเมอร์ลินเห็นว่าเขาไปเสียทีก็ถอนหายใจโล่งอก ยกมือจับปีกหมวก ค่อยๆ เลื่อนออกเล็กน้อย……เส้นผมสีดำร่วงหล่นลงมาราวกับเกล็ดหิมะที่โปรยปรายมุมปากของเมอร์ลินกระตุกเล็กน้อย เขาลูบศีรษะด้วยมือที่สั่นเทา เส้นผมก็ร่วงหล่นลงมาเป็นกระจุกใหญ่ บริเวณกลางศีรษะดูบางเป็นพิเศษ ราวกับเกาะกลางทะเล……เมอร์ลินรู้สึกถึงสัมผัสที่ปลายนิ้ว ยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปปั้นหลังจากผ่านไปนาน ร่างอันเดียวดายนั้นถอนหายใจยาว“ตั้งแต่วันนี้ ก่อนนอนต้องดื่มจือหม่าหูเพิ่มอีกหน่อย……”…แกร๊ก!ภายนอก รังไหมสีดำขนาดใหญ่ที่ห่อหุ้มหลินชีเยี่ยอยู่ค่อยๆ แตกออกหลินชีเยี่ยแกะเปลือกรังไหมสีดำ เดินออกมาพร้อมเสื้อคลุม สายตาของเขาตกอยู่ที่โจวผิงที่อยู่ตรงหน้า จู่ๆ ก็ชะงักไป“ท่านปรมาจารย์กระบี่!”โจวผิงหันมามองหลินชีเยี่ย สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในบุคลิกของอีกฝ่ายอย่างว่องไว จึงขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจนิกซ์เห็นหลินชีเยี่ยแล้วยิ้มอย่างโล่งอกพลางเอ่ยว่า
