สวมใส่มันก็เหมือนกับการคลุมกายด้วยราตรีของข้า มันจะช่วยป้องกันการโจมตีของกฎได้หลายครั้ง ยามแม่ไม่อยู่ มันจะปกป้องเจ้าเป็นอย่างดี”หลินชีเยี่ยลูบไล้ผิวของเสื้อโค้ตแผ่วเบา เส้นใยบนนั้นละเอียดและเรียบร้อย แม้จะมีสีดำสนิท แต่เมื่อสัมผัสกลับรู้สึกอบอุ่น ให้ความรู้สึกสบายเมื่อได้สวมใส่เสื้อโค้ตที่ทำจากวัสดุแบบนี้ ต่อให้ค้นหาทั่วทั้งโลกก็มีเพียงตัวเดียวเท่านั้นหลินชีเยี่ยมองเข้าไปในดวงตาของนิกซ์ ความอบอุ่นค่อยๆ ไหลผ่านหัวใจ เขาอ้าปากพูดออกมาอย่างจริงใจ“ขอบคุณครับ คุณแม่”“ต่อไปนี้ ยังเหลือของขวัญชิ้นสุดท้าย”เธอมองไปรอบๆ แล้วโบกมือเบาๆ ม่านราตรีก็ปกคลุมโดยรอบ ปิดบังสายตาของผู้คน“แม่ครับ นี่คือ……”หลินชีเยี่ยรู้สึกสงสัย“ของขวัญชิ้นสุดท้ายนี้ ไม่ควรให้ผู้อื่นรู้จะดีกว่า” นิกซ์ส่ายหน้า “ถ้าข้าเดาไม่ผิด เจ้ายังมีโอกาสสุ่มพลังของข้าอีกหนึ่งครั้ง……”หลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าหลังจากความคืบหน้าในการรักษาถึง 100% แล้ว จะมีโอกาสสุดท้ายในการสุ่มพลัง เมื่อครู่ นิกซ์ได้บรรลุเงื่อนไขก่อนออกจากโรงพยาบาลแล้ว แต่หลินชีเยี่ยมีเรื่องมากมายภายนอกจึงเลื่อนเรื่องนี้ออกไปชั่วคราว“ตอนนี้ มาลองสุ่มพลังสักครั้งเถอะ” นิกซ์ยื่นมือออกมา วางบนฝ่ามือของหลินชีเยี่ย แล้วค่อยๆ หลับตาลงหลินชีเยี่ยตอบรับ แล้วดำดิ่งจิตสำนึกเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชในห้วงจิตเขาสวมเสื้อกาวน์สีขาว ยืนอยู่กลางลานกว้าง บนระเบียงทางเด
