ินข้างๆ หลี่อี้เฟยและผู้ช่วยพยาบาลอีกหลายคนกำลังรวมตัวกัน แอบมองมาทางนี้เงียบๆพวกเขาทุกคนต่างได้เห็นภาพที่นิกซ์ออกจากโรงพยาบาลเมื่อครู่นี้ สำหรับพวกเขาแล้ว นี่เป็นเรื่องมหัศจรรย์อย่างยิ่ง เพราะนี่เป็นผู้ป่วยคนแรกที่ออกจากที่นี่ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงยังคงอยู่ที่นี่ เพื่อดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกในลานที่ว่างเปล่า มีเพียงหลินชีเยี่ยและเมอร์ลินยืนอยู่ที่นั่นวันนี้เมอร์ลินเปลี่ยนมาสวมชุดคลุมนักเวทย์สีน้ำฟ้าเข้มที่ดูสง่างาม มือถือไม้เท้าวิเศษ จ้องมองหลินชีเยี่ยที่อยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่“เมอร์ลิน อย่าลืมข้อตกลงของพวกเรานะ” เสียงของนิกซ์ดังแว่วมาจากท้องฟ้าเมอร์ลินถอนหายใจ “เข้าใจแล้ว ข้าไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วหรือ?”หลินชีเยี่ยเหลือบมองอย่างสงสัย “ท่านเมอร์ลิน จะทำอะไรเหรอครับ?”เมอร์ลินโบกมือ “ไม่ต้องสนใจข้า เจ้าทำในสิ่งที่ต้องทำต่อไปเถอะ”หลินชีเยี่ยพยักหน้า มองไปยังความว่างเปล่าตรงหน้า ที่นั่นมีวงล้อลอยอยู่กลางอากาศความสามารถที่คุ้นเคยปรากฏอยู่บนนั้น‘ราตรีมาเยือน ดวงตาแห่งรัตติกาล ดารานับพันร่วงโรย ศาสตร์แยกดาว แสงรำไรห้วงทมิฬ บริวารแห่งรัตติกาลการกำเนิดเหนือธรรมชาติ…’หลังจากบ่นในใจเกี่ยวกับ [การกำเนิดเหนือธรรมชาติ] อีกครั้ง สายตาของหลินชีเยี่ยหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของวงล้อชั่วครู่ ที่นั่นมีพื้นที่สีดำที่มีขนาดไม่ถึง 1% และชื่อความสามารถนั้นคือ ‘ไม่ทราบ’หลินชีเยี่ยเห็นพื้นที่
