างหมีขาวตัวนี้ แต่ก็ถูกตบจนแบนราบเป็นแผ่นเนื้อ ซากศพสะสมมากขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้การใช้พลังจิตเกินขีดจำกัด สีหน้าของเธอพลันซีดขาว“ชีเยี่ย!”เจียหลานเห็นหลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับเหม่อลอย ในขณะที่นกสีเทาฝั่งตรงข้ามกำลังกระพือปีกอีกครั้ง เธอตะโกนเสียงดังและพุ่งเข้าไปโดยไม่คิดชีวิต โอบร่างของเด็กหนุ่มเข้าสู่อ้อมอกของตัวเอง หันหลังให้กับนกสีเทาที่พุ่งเข้ามา……ผัวะ!!ในชั่วขณะที่นกสีเทาเพิ่งกระพือปีก ประตูสีดำสนิทบานหนึ่งก็เปิดออกอย่างฉับพลันตรงหน้าของหลินชีเยี่ย!เสียงร้องของนกดังก้องไปทั่วท้องฟ้า ร่างของมันพุ่งผ่านอากาศด้วยความเร็วน่าตกใจ พุ่งเข้าหาร่างของเจียหลานแต่สุดท้ายกลับชนเข้ากับประตูสีดำบานนั้นเต็มแรง!ท้องฟ้าเบื้องบนมืดลงอย่างรวดเร็วความมืดอันบริสุทธิ์แผ่ซ่านออกไปบนท้องฟ้าราวกับหมึกที่หยดลงในน้ำ!ภายใต้ราตรีอันมืดมิด สตรีผู้หนึ่งสวมชุดผ้าโปร่งประดับดาว มือข้างหนึ่งบีบคอนกสีเทาไว้ เยื้อย่างออกมาจากประตูสีดำด้วยสีหน้าเรียบเฉย……ดวงตาทั้งสองของเธอราวกับบรรจุดวงดาวมากมายนับไม่ถ้วนเอาไว้
