เลือดของเซธยังติดอยู่บนร่างชู ในตอนนี้ เขายังไม่ได้หลุดออกจากภาพการฟันอันน่าตะลึงนั้น จิตใจของเขายังคงหยุดอยู่ ณ ช่วงเวลาที่เซธถูกสังหาร……แม้ว่าเหตุการณ์จะเกิดขึ้นข้างกายเขาแล้ว เขาก็ยังไม่กล้าเชื่อว่ามนุษย์คนนี้ได้สังหารเทพจริงๆเมื่อเขารู้สึกถึงสายตาของโจวผิงอีกครั้ง รับรู้ถึงเจตนาฆ่าที่ไม่ปิดบังนั้น เขาจึงได้สติกลับมาจากภวังค์ ความกลัวที่เขาพยายามกดไว้ก็ผุดขึ้นมาในใจอีกครั้ง และรุนแรงกว่าเดิมเสียอีก!เขาอาจจะฆ่าข้าจริงๆ!แต่เมื่อนึกถึงพระประสงค์ของเทพสุริยะ เขาก็ต้องพยายามทำให้ตัวเองสงบลง ร่างกายมนุษย์คนนี้ทนต่อกฎเกณฑ์แห่งกระบี่ไม่ไหว เขาฟันกระบี่ไปเพียงครั้งเดียว ร่างกายก็เกือบจะพังทลายไปหมดแล้ว ด้วยสภาพของเขาตอนนี้คงไม่สามารถฟันกระบี่ครั้งต่อไปได้อีก……ขอเพียงเขาอดทนอีกนิด มนุษย์คนนี้ก็จะตายในไม่ช้า ถึงตอนนั้นก็จะสามารถนำเมืองนี้กลับไปได้เขามองตาของโจวผิงพลางพูดอย่างสงบนิ่งว่า “เจ้าฟันกระบี่ไปคราหนึ่งแล้ว”โจวผิงมองเขาอย่างสงบ “แล้วไง?”“……ด้วยสภาพของเจ้าตอนนี้ คงฟันกระบี่ครั้งต่อไปไม่ได้แล้ว”ดวงตาทั้งสองของโจวผิงหรี่ลงเล็กน้อย ในดวงตานั้น เจตนาฆ่าอันบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง“เหรอ?” โจวผิงตอบเสียงเรียบ “ฉันยังมีชีวิตอยู่ กระบี่ของฉันยังอยู่ มือที่จับกระบี่ของฉันก็ยังอยู่……นายเอาอะไรมาคิดว่า ฉันฟันกระบี่ไม่ได้อีกแล้ว?”มือซ้ายที่จับดาบของเขายกขึ้นเบาๆ กฎแห่งกระบี่อันคมกริบและเต็มไ
