ภายใต้ท้องฟ้าที่ทั้งมืดครึ้มและหม่นหมอง เทพแห่งสายลม ชู และเทพแห่งความแห้งแล้ง เซธ ซ่อนร่างอยู่เหนือเมฆ ก้มมองเมืองที่พังทลายซึ่งกำลังเคลื่อนที่ไปทางทิศตะวันออกบนเส้นทางที่เมืองนั้นกำลังมุ่งหน้าไป ยังมีสิ่งลี้ลับจำนวนมากกำลังรุดหน้าเข้ามา พวกสิ่งลี้ลับที่ทรงพลังซึ่งอาศัยอยู่ในหมอกเหล่านี้ ราวกับฉลามที่ได้กลิ่นคาวเลือด พวกมันกรูกันเข้าหาเมืองที่แตกสลายนั้นสองร้อย สามร้อย สี่ร้อย……เงาร่างสีดำทะมึนราวกับเมฆหมอกสีน้ำหมึก บดบังท้องฟ้าไปครึ่งหนึ่ง“คราวนี้ เขาคงไม่มีเวลามาชักกระบี่ใส่พวกเราแล้ว” ชูกล่าวอย่างสงบ “พวกเราแค่รอให้เขาถูกคลื่นสัตว์ร้ายที่ไม่มีวันหมดสิ้นนี้บดขยี้จนตาย แล้วค่อยเข้าไปยึดครองเมืองนี้ก็พอ……”เซธเหลือบมองเขา “พูดถึงเรื่องใช้วิธีสกปรกเช่นนี้ เจ้าเก่งกว่าข้าอีกนะ”“ขอแค่ทำภารกิจของเทพสุริยะสำเร็จก็พอ” ชูกล่าวเสียงเรียบชิ้ง!!!ทันใดนั้น เสียงกระบี่ดังก้องกังวานไปทั่วท้องฟ้าประกายกระบี่สีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งพุ่งออกมาจากกฎเกณฑ์ของเมืองผีเฟิงตู ในพริบตาก็ทะลวงผ่านอวกาศ พุ่งตรงมาที่นี่อย่างรวดเร็วสีหน้าของเซธและชูพลันเปลี่ยนไป!“ทำไมเขาถึงมาทางนี้ล่ะ?!” ชูเอ่ยอย่างประหลาดใจ “เขาไม่สนใจชีวิตของคนในเมืองแล้วหรือ?”สีหน้าของเซธมืดครึ้ม “ข้าขอถอนคำพูดเมื่อครู่ วิธีการของเจ้า……ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเท่าไหร่”พรึ่บ!ชายในชุดดำถือกระบี่ พุ่งทะยานมาพร้อมกับจิตสังหารอันรุนแรงร่างของโจวผิงโปร่ง
