ชุดสีดำของโจวผิงสะบัดพลิ้วในสายลม เขายืนอยู่ที่ส่วนหน้าสุดของเมฆพลิกกาย ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายดั่งคมดาบ เจตจำนงทะยานสู่ท้องฟ้า!เขาเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคู่นั้นบริสุทธิ์และลึกล้ำ ราวกับมองทะลุผิวโลก หยั่งรู้ความว่างเปล่า ในดวงตาสะท้อนกฎเกณฑ์ทั้งหมดของโลกใบนี้เขามองเห็นแล้วในส่วนลึกของโลกอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ กฎเกณฑ์มากมายถักทอกันอยู่ในความว่างเปล่าที่มองไม่เห็น ค้ำจุนการหมุนเวียนของโลกทั้งใบ และกฎเกณฑ์เหล่านี้ถูกแบ่งแยกด้วยพลังบางอย่าง กระจายอยู่ในดินแดนต่างๆกฎแห่งยมโลกถูกแบ่งออกเป็นสิบกว่าส่วน โดยส่วนที่ครอบครองกฎนี้มากที่สุดมีเพียงไม่กี่แห่ง เช่น ยมโลกต้าเซี่ยยมโลกอินเดีย ยมโลกนอร์ส ยมโลกกรีกกฎแห่งเพลิง กฎแห่งสายฟ้า กฎแห่งชีวิต กฎแห่งกาลเวลา……กฎเกณฑ์เหล่านี้ที่เกิดขึ้นตั้งแต่กำเนิดโลก ล้วนถูกแบ่งสรรไปอยู่ในมือของเทพเจ้าต่างๆ เทพเจ้าหลายองค์ควบคุมกฎเกณฑ์ประเภทเดียวกัน แต่ก็มีความแตกต่างกันในชั่วขณะนี้ โจวผิงเข้าใจหลายสิ่งหลายอย่างสิ่งที่เรียกว่า ‘เทพเจ้า’ คือสิ่งมีชีวิตสูงส่งที่เกิดมาพร้อมกับพลังในการควบคุมกฎเกณฑ์แต่ในโลกนี้ กฎเกณฑ์มีจำนวนจำกัด แม้ว่าโจวผิงจะทำลายขีดจำกัดนั้น ก้าวเข้าสู่ขอบเขตที่ไม่เคยมีมนุษย์ย่างกรายเข้าไป มีพลังในการควบคุมกฎเกณฑ์……แต่มีเทพเจ้าองค์ไหนบ้างที่จะยอมมอบกฎเกณฑ์ที่ตนควบคุมอยู่ให้เขา?ไม่มีในโลกนี้ ไม่มีกฎเกณฑ์ใดเป็นของเขา ไม่มีกฎเกณฑ์ใดเป็นของมนุษย์แม้ว่าเ
