างไรล่ะ?ครั้งนี้ เขาก็ไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม?ความรู้สึกที่เขาทุ่มเทอย่างระมัดระวังนั้น ได้รับการตอบแทนแล้วเขามีความสุขมาก ความสุขที่ไม่เคยมีมาก่อนตอนนี้ ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากย้อนกลับไปในอดีต ตบไหล่ตัวเองตอนเด็ก แล้วยิ้มและบอกว่า“อย่าร้องไห้ ดูสิ ในโลกนี้ยังมีคนที่ห่วงใยนายอยู่ โลกนี้ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น”ไป๋หลี่พั่งพั่งได้ยินประโยคนี้ชัดเจน จึงหัวเราะเสียงดัง ลมพัดผมปลิวไสว เขาหรี่ตามองลม ก่อนจะตอบเสียงดัง“ท่านปรมาจารย์กระบี่ คุณต้องมั่นใจมากกว่านี้!คุณคือปรมาจารย์กระบี่แห่งต้าเซี่ย เป็นมนุษย์ที่อยู่จุดสูงสุด เป็นอาจารย์ของพวกเราหน่วยรบพิเศษที่ห้า คุณเดินนำหน้าทุกคน คุ้มครองทุกคนในฐานะวีรบุรุษ!ทุกคนมองแผ่นหลังของคุณที่ยากลำบาก แต่ก็มุ่งมั่น ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว!ไม่ต้องสงสัย ไม่ต้องกลัว!การมีตัวตนของคุณ เป็นโชคดีของทุกคน!คุณไม่จำเป็นต้องปฏิเสธความรู้สึกของตัวเอง เพราะทุกสิ่งนี้ คุณสมควรได้รับมัน”เมื่อสิ้นเสียง ลมแรงหวีดหวิวดังอื้ออึงข้างหูของโจวผิงเขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจคริสตัลของเขาสว่างขึ้นเรื่อยๆ!‘ฉัน……สมควรได้รับเหรอ…’เขาพึมพำ จากนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏที่มุมปาก เสียงแผ่วเบาดังขึ้น หัวใจสีคริสตัลนั้นเปล่งแสงจ้าในชั่วพริบตา ในร่างกายของเขา ราวกับมีโซ่ตรวนอันหนักอึ้งบางอย่างถูกทำลาย ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านและรุนแรง ผสานกับพลังกระบี่อันบริสุทธิ์ ไหลทะลักเข้าสู่หัวใจของเขา!ในขณะนี้ ณ เว
