ามันซะ”ชูก้าวไปข้างหน้า ยื่นนิ้วชี้ออกไป ลมกรดเย็นเฉียบรวมตัวที่ปลายนิ้วของเขา……เปรี้ยง!!ทันใดนั้น เสียงระเบิดแหลมแสบแก้วหูก็ดังขึ้นทำลายความเงียบของหมอกมัว พุ่งตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว“หืม?” ชูและเซธที่กำลังจะลงมือ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอย่างสงสัยโจวผิงก็เงยหน้ามองเช่นกันในชั่วขณะต่อมา ม่านตาของเขาพลันหดเล็กลง!ท่ามกลางหมอกมัวนั้น เมฆหมอกบนท้องฟ้าม้วนตัวลงมา ราวกับคลื่นมหาศาลที่ซัดกระหน่ำลงมายังพื้นดินบนยอดคลื่นเมฆ มีเจ็ดร่างยืนตระหง่านมั่นคง ร่างของพวกเขาเปล่งแสงสีเงินอ่อน ขับไล่หมอกรอบข้าง บนใบหน้าของพวกเขาสวมหน้ากากเจ็ดแบบที่แตกต่างกัน มองลงมายังสนามรบเบื้องล่างพวกเขาขี่เมฆมาโจวผิงจำหน้ากากเหล่านั้นได้ทั้งเจ็ดคนเหยียบย่างบนเมฆหมอก ร่างของพวกเขาค่อยๆ ลงมายืนท่ามกลางซากปรักหักพัง ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ข้างกายของโจวผิง“พวกนาย……” โจวผิงมองบุคคลทั้งเจ็ดอย่างตกตะลึงใบหน้าที่แม้จะผ่านการต่อสู้ระดับเทพมาแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยแสดงอารมณ์ใดๆ บัดนี้กลับปรากฏความตกใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนร่างที่สวมหน้ากากซุนหงอคงเดินเข้ามาใกล้เขา แล้วตบไหล่ซ้ายของโจวผิงเบาๆ “ท่านปรมาจารย์กระบี่ พวกเรามารับคุณกลับบ้านแล้ว”
