ายที่เขาเพิ่งยืนอยู่ก็ถูกลบล้างอีกครั้งโจวผิงฟันอากาศแหวกพื้นที่ติดต่อกัน หลบหลีกพื้นทรายที่ถูกลบล้างทั้งหมด เคลื่อนที่ด้วยความเร็วน่าตกใจไปยังหอคอยทราย ไม่นานก็มาถึงใต้หอคอยสีหน้าของเซธดูหม่นลงเขาไม่เคยคิดเลยว่า มนุษย์คนนี้จะสามารถใช้พลังของตัวเองเคลื่อนที่ไปมาในโลกทะเลทรายของเขาได้อย่างอิสระถึงขนาดบุกมาถึงใต้เท้าของเขามนุษย์ไม่ควรจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอและต่ำต้อยหรอกหรือ?“หยุดแค่นี้แหละ” เซธส่ายหน้า สลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป แล้วเอ่ยปากช้าๆมดตัวใหญ่หน่อยก็แค่มดเท่านั้น แค่เขาจริงจังขึ้นมา ก็สามารถลบล้างมันได้อย่างง่ายดาย!ครืน……โจวผิงเพิ่งวิ่งมาถึงเชิงหอคอยทราย ทั้งหอคอยพลันสั่นสะเทือนทรายทั้งหมดที่รวมตัวเป็นหอคอยแยกออกจากกัน ในพริบตา หอคอยทรายก็หายวับไป เม็ดทรายที่ลอยอยู่กลางอากาศรวมตัวกันอีกครั้ง เริ่มก่อร่างเป็นอะไรบางอย่าง……ในชั่วลมหายใจเดียว สัตว์ประหลาดสีเหลืองทองขนาดมหึมาก็บดบังท้องฟ้าเหนือศีรษะของโจวผิงนั่นคือสัตว์ประหลาดทรายสีเหลืองที่มีร่างกายเป็นสิงโตและใบหน้าเป็นมนุษย์ เพียงแค่ฝ่าเท้าก็ใหญ่เท่าสนามฟุตบอล ครึ่งตัวถูกเมฆบดบังไว้จนมองไม่เห็นทั้งหมด แต่คาดคะเนคร่าวๆ ว่าทั้งร่างมีขนาดใกล้เคียงกับเมืองที่พังทลายใต้เท้าของทุกคนสัตว์ประหลาดทรายที่มีร่างกายเป็นสิงโตและใบหน้าเป็นมนุษย์อ้าปากคำรามอย่างไร้เสียง มันค่อยๆ ยกเท้าขวาขึ้นแล้วเหยียบลงมาที่โจวผิงอย่างหนักหน่วง!ฝ่าเท้า
